Hospice in Lombok Utrecht

Hieronder links en artikelen over het Hospice in Lombok.

05-11-08	Hospice Utrecht biedt ernstig zieken een warm thuis
02-03-05	Film: Hospice Utrecht
05-12-01	Utrechts sterfhuis opent in januari
	www.hospiceutrecht.nl
	www.thuisstervenutrecht.nl

Hospice Utrecht biedt ernstig zieken een warm thuis

De sfeervolle keuken is het hart van het hospice. Hier komen de vrijwilligers en gasten regelmatig samen.

In de voormalige pastorie van de Antonius van Paduakerk op de Kanaal- straat is Hospice Utrecht gevestigd. Een gebouw dat vanaf de straatkant niet op het eerste gezicht de aandacht trekt. Een hospice is een thuisverblijf voor terminaal zieken, iets wat bij mensen vaak sombere gedachten oproept. Maar van binnen is het juist zeer huiselijk ingericht en heerst er een gezellige sfeer. Bovendien heeft het ook nog een weelderige tuin, als oase van groen midden in de wijk Lombok.

Directeur Hetty Stok legt het ontstaan uit. Vanaf de jaren 70 bleek namelijk dat steeds meer ernstig zieken in de laatste fase van hun le- ven tegen hun zin alleen waren. Fa- milieleden en vrienden konden we- gens de vaak lange reistijd niet de volledige zorg op zich nemen. In reactie hierop is in 1986 de vrij willigersorganisatie 'Stichting Thuis Sterven Utrecht' opgericht. De bewoners (de 'gasten') zijn op elk moment van de dag zeker van de juiste zorg. Zoals de naam al zegt, is dit een instelling die hulp biedt aan mensen die ervoor kiezen om in hun eigen woning te sterven. Vanuit dezelfde organisatie is vervolgens in 2002 ook nog de stichting 'Hospice Utrecht' opgestart. In het hospice werken in totaal zo'n zestig vrijwilligers, vier betaalde me- dewerkers, wijkverpleegkundigen en huisartsen. Gezamenlijk zorgen ze voor het huis, de gasten en fami- lieleden. Als plaatsvervangend huis heeft het hospice nog ruimte voor maximaal vier ernstig zieken met een levensverwachting van minder dan drie maanden. Volgens Hetty Stok, directeur van beide stichtingen, zijn dit genoeg plaatsen. "Er zijn in de omliggende dorpen als Vleuten, De Bilt en Nieuwegein in de loop der tijd andere hospices gekomen. Ook blijkt uit onderzoek dat er in deze regio voldoende capaciteit is om aan de vraag te voldoen."

Vrijwilligster Mariëlle van Rooden beaamt dit en denkt ook dat meer gastplaatsen het hospice geen goed zouden doen. "Er zou dan veel van de sfeer verloren gaan. Er heerst nu echt een huiselijke sfeer, waarin ik in feite gewoon voor een paar uur een huishouden draai en zorg bied aan de bewoners. Als we zouden uitbrei- den, zou het een grootschaligere or- ganisatie worden." Opvallend is dat Van Rooden het in het geheel geen zwaar werk vindt. "Zwaar is niet het juiste woord. Wel is het heel intens werk. Als mensen hier binnenkomen, weet je dat je ze niet meer beter kunt maken en dat ze maar kort zullen blijven. Je doet er dan alles aan om er zo'n mooi mogelijke tijd van te maken. En daar krijg je enorm veel energie en leuke collega's voor terug. Dat is toch mooi?" Er is op dit moment ook vraag naar nieuwe vrijwilligers die het team willen versterken. Op 6 en 13 november 2008 organiseren Stichting Thuis Sterven Utrecht en Hospice Utrecht twee informatiebijeenkomsten voor allen die geïnteresseerd zijn in de zorg voor mensen in hun laatste levensfase. Op deze manier wordt het onderwerp toegankelijker en kunnen ze kennis maken met de verschillende keuzemogelijkheden voor het levenseinde.

Meer informatie staat op: www.hospiceutrecht.nl
en www.thuissterven utrecht.nl.

Ons Utrecht | Laura Hogendoorn 5-11-08 omhoog

Utrechts sterfhuis opent in januari

Niet in een ziekenhuis hoeven sterven, maar in een huiselijke omgeving. Met het Hospice Utrecht, dat op 31 januari 2002 opent in de Kanaalstraat, schept Stichting Hospice Utrecht de kans om de dood terug te brengen in het dagelijkse leven. Vrijwilligers Rita Zeephat en Hetty Stok vertellen daarover.

,,Sterven gaat weer meer bij het leven horen," zo beredeneert vrijwilligster Rita Zeephat van de Stichting Thuis Sterven Utrecht (STSU) het grote aantal verzoeken voor de diensten van het hospice. Zo'n vijftig krijgt de stichting er per jaar, vertelt coordinator Hetty Stok. De vijftig vrijwilligers kunnen het maar net aan.

Het komt niet vaak meer voor dat een grote familie aanwezig is om dag en nacht aan het bed te zitten van iemand in zijn of haar laatste levensdagen, weet het duo. Stok: ,,Gezinnen zijn kleiner, de kinderen moeten overdag werken en 's nachts zelf slapen. Sterven is de laatste eeuw meer 'gemedicaliseerd' en vindt vaker plaats in ziekenhuizen, bij specialisten. Toch geven stervenden vaker aan dat ze hun laatste momenten thuis willen doorbrengen." Het is natuurlijker, vindt Zeephat. ,,Haal het sterven uit die stille, witte kamertjes en breng het weer terug in het dagelijks leven. Daar hoort het thuis." In onder meer Vleuten, Zeist, Woerden, Wilnis en Gorinchem werden al hospices voor stervenden opgericht. Na jaren van voorbereiding opent in januari ook een hospice in Utrecht. In het hospice zullen maximaal vier "gasten' verblijven, die nog zo'n drie maanden te leven hebben. Ze hebben elk een gemeubileerde gastenkamer, en zijn desgewenst omringd door eigen spulletjes. Er is verpleegkundige zorg. Ook de huisarts komt naar het hospice. Familie kan er koken en slapen. Twee vrijwilligers van het hospice zijn altijd aanwezig. ,,Dag en nacht, als het moet" vertelt Zeephat die, net als de andere vrijwilligers, vanuit de Stichting Thuis Sterven stervenden thuis bezoekt. ,,Wij ziin er op tijdstippen dat de familie niet kan. Zorgen voor een beetje rust, helpen met eten en drinken, en het toilet." De vrijwilligers proberen wel zoveel mogelijk op de achtergrond te blijven. ,Je moet bescheiden zijn, je in de huissfeer van een ander kunnen plaatsen," zegt Stok. ,,Maar wel optreden als het nodig is. Nooit in paniek raken," voegt Zeephat toe. ,,Een stervende kan heel angstig worden. De familie ook. De momenten zijn nieuw voor ze. Maar er kunnen ook spanningen zijn in de familie, die op zo'n intens moment naar boven komen. Dan kun je rust inbrengen, mensen laten praten.

Het kan moeilijk zijn om als 'buitenstaander' in een intieme familiesituatie aanwezig te zijn, vinden Stok en Zeephat. Stok: ,,Voor intimi van de stervende kan zo'n buitenstaander een steunpilaar zijn. Je zet als vrijwilligers antennes uit, je voelt aan wanneer je even in de keuken moet gaan zitten." Zeephat: ,,En op het moment van overlijden trek ik me terug. Daar is alleen de familie bij." Zeephat is het vrijwilligerswerk gaan doen omdat ze zelf een sterfgeval heeft meegemaakt. ,,Onze steun kan helpen bij de rouwverwerking." Angst voor de dood heeft ze niet. ,,Het is een mysterie, net als de geboorte. Het is prachtig. Als iemand sterft, gebeurt er iets bijzonders, ik kan dat niet plaatsen. Ook als het iemand is die ik niet ken."

Utrechts Nieuwsblad | Jeroen Nieuwenhuis |5-12-2001 omhoog