Salaam Lombok hét voorbeeld van verbroedering

UTRECHT – `Heb je zin in een banaan?` Oftewel: een Surinamer biedt tijdens de Salaam Lombok, zondag in Utrecht, z`n vrouw een snack aan. En een stel witte wijkgenoten drinkt tijdens deze bazaar in de, dankzij de vele culturen die er samenleven, `gezelligste wijk van Utrecht` een biertje op een terras. Het is een gemoedelijk, sfeervol, vrolijk feest, de Salaam Lombok.

Op het terras van een café dansen bezoekers met elkaar. Even verderop verkoopt een Turkse vrouw kleine glazen mierzoete thee, die de klant kan opdrinken onder een tentzeil, met andere gasten zittend op een soort grote voetenbanken.
Kortom: autochtoon en allochtoon, wit en zwart, Turks en Surinaams, Marokkaans en nog wat culturen en nationaliteiten meer loopt door elkaar heen langs de kramen. Daar zijn exotische muzieksoorten, Afrikaans en Indiaans houtsnijwerk, kinderjurkjes met onstuimige ruches, hapjes van andere culturen, en dranken van de Nederlandse cultuur te koop.
Op de twee podia aan het begin en het eind van de Kanaalstraat, de centrale weg met z`n vele `buitenlandse` winkels, zijn optredens van muziek- en dansgroepen. Flamencogroep El Caspar y Tomaketoma treedt op, DJ Red en Claudia Melson weerspiegelen de westerse cultuur. En het `line dancen` - inderdaad, op een lijn dansen - wordt druk beoefend.
En ondertussen vindt in het kader van de door de Stichting Salaam Lombok georganiseerde bazaar, de tweede salaam deze zomer in een serie van drie (volgende 26 september), een discussie plaats. Op de binnenplaats van gebouw Oase aan de Damstraat. Thema dit keer: `Bedreiging of verrijking? Wederzijdse beïnvloeding van talen en culturen`. De vorige heette `Jong Lombok, de volgende `yuppen- of volksbuurt?`
Maar waar de bazaar een samengaan van culturen is, is hier het publiek helemaal wit en zijn de sprekers wit: Riek Westerhof van het vrouwenontmoetingspunt in de wijk is de ene, oud-directeur Sjamaar van het Niels Stensen College Utrecht de andere. En zij slagen er niet in, onder leiding van de - gekleurde - voorzitter Ditter Blom, een discussie van de grond te krijgen. Het publiek kijkt toe hoe Westerhof en Sjamaar vastlopen in wijsheden als (de eerste) `Je kunt een heleboel leren van andere culturen: dat noem ik global thinking` en (Sjamaar) `Ideaal zou zijn als de bevolkingsgroepen in zo`n wijk als Lombok elkaar zo goed kenden, dat ze het goede uit elkaars culturen konden overnemen`. Het gekeuvel over het aardige van het leren kennen van voedsel uit andere culturen en `je kunt zo lekker badderen in het Turkse badhuis van Lombok`, deed gespreksleider Blom de conclusie trekken dat multicultureel vooral iets is voor de kenner, de incrowd: "Niet voor mensen die er wat verder van afstaan, niet voor een doorsneebewoner van een wijk als Lombok".

Spreker Sjamaar deed daar tot slot nog een schepje van een Hollandse algemeenhedensaus overheen: "De cultuur die overal wint, is de Angelsaksische. Het fast food wint het overal, hier van heerlijke Surinaamse, Marokkaanse of Turkse gerechten".
Toen Sjamaar dat zei, was een oudere oud-bewoner, die zo gek is op de wijk dat hij veel vaker dan `elke keer als er iets bijzonders valt te beleven` terugkomt in Lombok, allang vertrokken. "Dit soort discussies voeren we al dertig jaar. Hiermee komen we niet verder met de integratie. Als hier buitenlanders bij waren geweest, was de discussie heel wat levendiger geworden. Dat verzeker ik je".

Ook voetbalde de buurt. De Stichting Salaam had voor het toernooi `Lombok voetbalt` gemengde teams, zowel qua straat als qua culturele achtergrond, samengesteld. De ploegen waren genoemd naar de kleur shirt die de leden ervan droegen. Het gele team won bij de leeftijd 10 t/m 14 jaar, het zwarte bij 15 jaar en ouder. Topscorer bij de ouderen werd Youssef al Sawafi, bij de jongere voetballers Rachid Bouteharkourt. Tot `talent van de wijk` werd Mahir Vez (10) gekozen, omdat hij volgens de organisatoren voetballende kwaliteiten verenigde met de kenmerken van een echte teamspeler. "Hij was absoluut niet egoïstisch in z`n spel", aldus sportcoördinator Paul Vooijs.

Utrechts Nieuwsblad | 23-08-1999