Kees en Annie verlaten hun Zwaluwbar

Kees en Annie van der Tol nemen na 27 jaar afscheid van 'hun' Zwaluwbar aan de Damstraat in Lombok. De vaste clubs biljarters, darters en klaverjassers hoeven zich geen zorgen te maken. De nieuwe eigenaren Ton en Suzan hebben beloofd de kroeg voort te zetten zoals deze nu is.

Bruin is de Zwaluwbar gebleven, ook na de verbouwing van twee jaar geleden. Kanten gordijnen voor het raam, leer tegen de muren, posters van FC. Utrecht, een grote ton die dienst doet als tafel. Wel kan het biljart na de verbouwing zakken, en dat is handig voor de kaarters. Porseleinen beeldjes staan achtcr de bar: de letters zwaluwbar met beertjes, die Annie eens op haar verjaardag kreeg. Kees kreeg in 1987 voor zijn vijftigste verjaardag een authentieke bierpomp cadeau. En een bel met de inscriptie 'een fooi van Pier voor het beste bier'. Kees van der Tol noemde de kroeg in 1974 naar de voetbalclub Zwaluwen Vooruit, waar hij jarenlang voetbalde en in het bestuur zat. Al snel zette hij er een biljart in, waar de dienstplichtigen uit de kazerne aan de Croeselaan een keutje legden. De maandagavond werd biliartavond, en na vier jaar kwam daar ook de donderdag bij. Vijftien jaar geleden begon ook het darten, eerst louter voor de gezelligheid, maar daarna ook rmet competities van vaste verenigingen op woensdag en vrijdag. Daartussendoor was het klaveljassen, met competities op zaterdag. Met Pasen zi jn er vlees- en eierenprijzen en met kerst is de trofee vaak een kalkoen of een konijn. ,,Dit is een café met veel activiteiten", zegt Kees. ,,Het gaat zeker niet alleen om bier drinken. de gezelligheid staat voorop." Zo weten de vaste klanten elkaar te vinden als ze hulp noclig hebben. Voor een verhuizing of het behangen van een kamer staat er altijd iemand klaar. Kees herinnert zich hoe hij een vaste klant naar een aanleunwoning verhuisde. De man had hem op de mouw gespeld dat de stamgast die hem zou verhuizen, hem in de steek had gelaten. Toen deze stamgast later opeens kwam opdagen, zei de oudere heer: ,Ja maar hij is schilder, en hij kan nu meteen beginnen met mijn keuken.'

Verjaardag | Kees kan er nog hartelijk om lachen. Hij mijmert over al die stelletjes die elkaar in zijn kroeg hebben ontmoet. Of over die verjaardag dat zijn klanten een muziekkorps voor zijn kroeg hadden laten spelen. ,,Net toen de City Bar om de hoek problemen had met geluidsoverlast. Komt die vent van de City Bar naar me toe van: Hee, ik moet zachter, en jullie maken steeds meer herrie." De Zwaluwbar is dezelide gebleven, maar Lombok is veranderd, hebben Kees en Annie gemerkt, die al die jaren boven hun kroeg in de Damstraat woonden. ,,Vrooger zaten hier zeven Nederlandse kroegen in een straal van tweehonderd meter. Er waren meer stamgasten uit de buurt. Wij zijn nu de laatste Nederlandse kroeg." Kees moet stoppen op doktersadvies. Na vijf operaties vond zijn arts dat hij het rustiger aan moet doen. Ze kunnen terugkijken op een 'fantastisch mooie periode' en nemen met 'pijn in het hart' afscheid. Vooral de saamhorigheid zullen ze missen ,,Wat je allemaal hoort van mensen. Je deelt toch lief en leed", zegt Annie. Kees vult aan:,,De laatste jaren moeten we helaas steeds vaker naar begrafenissen van klanten. Het is toch een grote familie. We gaan dit weekend met een man of vijftig naar het zuiden om een avondje samen te eten, te drinken en te dansen. Dat doen we een paar keer per jaar." Op 30 november geven Kees en Annie hun afscheidsfeest. ,,Dat wordt knallen en huilen", zegt Annie. Kees en Annie hebben de stamgasten moeten beloven dat ze in de biljartvereniging blijven en ook mee blijven gaan met de gezamenlijke uitjes. Voor de nieuwe eigenaren Ton en Suzan, van de snackbar op de Laan van Nieuw-Guinea, hangt er een foto en een welkomstgedicht in de kroeg, zodat de stamgasten al vast kunnen wennen. 'De nieuwe eigenaar Ton is een vent die het horecaleven op zijn duimpje kent', staat er in te lezen. Kees: ,,lk hoop dat de Zwaluwbar zo leuk blijft als die nu is."

UN| Charlotte Huisman| 17 november 2001