Weblog Studiereis Turkije

In dit internetlogboek lees je een verslag van 16 mensen uit Lombok van hun studiereis naar Turkije.

De Bosporus - foto: Phil Tokkie

Türkiye'den Selamlar/Groeten uit Turkije

Op zondag 10 oktober vertrokken 16 mensen uit Lombok voor een studiereis naar Turkije. Tijdens een zevendaagse reis willen zij kennis nemen van de heropbouw van Adapazari en omgeving (grote aardbeving in 1999).

Toen de we als groep gingen inchecken op Schiphol lachten de meisjes van de Turkse maatschappij wat af: " he Gul, er gaat een TOKKIE naar Turkije!" Een van de deelnemers is immers Phil Tokkie van Portes-West. Bij aankomst op vlucht haven Istanbul stond een busje klaar en vervolgden we onze reis naar Adapazari. Opvallend was vooral de gigantische hoeveelheid nieuwbouw van appartementen die samen met veel ranke moskeeen en industrie in het glooiende landschap zijn verweven.

Prachtig was al de korte aanblik over Bosporus (foto: Phil Tokkie) vanuit de bus toen we de Sultan Fatih Mehmet brug over staken.

Morgen schrijven de Lombox-correspondenten Sylvia Volkert en Peter Hagenaar over onze eerste dag in Sögütlü waar de Utrechtse school is gebouwd.

Turkijereis dag 2: What's your name ?

Vanmorgen 11 oktober 2004 zijn we vroeg uit het hotel vertrokken naar de Utrecht school in Sögütlü. Na de aardbeving van 1999 hebben veel Turkse Utrechters de handen ineen geslagen om te gaan helpen. Dit leidde tot het comiteé Utrecht helpt Turkijke dat geld inzamelde en tenslotte in Sögütlü een basisschool kon neerzetten.

We naderden de school die tussen de maisvelden en suikerbieten gelegen is, de school heeft een golvend wit dak. Opmerkelijke laagbouw met een strakke vormgeving die fel afsteekt in de landelijke omgeving. We belanden meteen in de wekelijkse ceremonie op maandag met het hijsen van de vlag, het zingen van het volkslied en de belofte je netjes te gedragen.
Het geheel heeft een zowel autoritaire als speelse uitstraling. De kinderen, gekleed in uniform, zijn vrolijk gedisciplineerd en spontaan. Het is een warm welkom wat wordt voortgezet in een van de lokalen waar de regionale directeur van het onderwijs, het schoolhoofd en onderwijzeres Engels en de schoolmaatschappelijk werkster aanwezig zijn.

School en veiligheid. (in verband met aardbeving)
De Turks/Nederlandse architect Hüsnü Yegenoglu heeft bij het ontwerp van deze school rekening gehouden met de mogelijkheid van aardbevingen.

A: door een speciale fundering waardoor de school bij een beving op de schokken drijft als een vlot.

B.: de kinderen kunnen vluchten naar een beschermde (ommuurde) omgeving, met name dit laatste geeft de kinderen een veilig gevoel.

C.: Alle klaslokalen hebben openslaande deuren naar buiten.

De stichting die voortkwam uit het comité Utrecht helpt Turkije blijft betrokken bij de school. Zo is er deze zomervakantie een vrijwilligerskamp geweest bij de school waardoor de buitenkant opnieuw in de verf is gezet.

Mede dankzij een subsidie van de gemeente Utrecht kon het comité regelen dat vier leerlingen van het ROC Utrecht hieraan hebben deelgenomen.

De school heeft een capaciteit voor 500 leerlingen op dit moment zijn dat er 360. Er is een computerlokaal, een gymzaal en docenten en leerlingen zijn uiterst gelukkig met het gebouw. De laatste 2 jaar van de basisschool krijgen de leerlingen Engelse les. En dat werd dan ook enthousiaast geuit in de vraag: What's you name? My name is Ahmed.

Gezondheidscentrum

Ons bezoek aan diverse onderwijsinstellingen werd even onderbroken door een bezoek aan een plaatselijke gezondheidscentrum in Sögütlü waarover we u morgen meer zullen vertellen.

Enka scholencampus

Vervolgens gingen we naar de Enka scholencampus, op een heuvel gelegen met uitzicht op de gasgestookte elektriciteitscentrale van Enka. Het onderwijs dat hier geboden wordt is van kleuterschool tot en met VWO, dit is een private school waarbij geen schoolgeld wordt gevraagd aan de families van de leerlingen. Dit komt doordat Enka International dit complex heeft neergezet na de aardbeving in 1999 en vervolgens dit elk jaar met drie miljoen dollar sponsort. Oorspronkelijk is dit binnen een maand met prefab gebouwen neergezet,
vervolgens worden deze gebouwen stuk voor stuk door permanente gebouwen vervangen. De verwachting is dat dit proces over twee jaar afgerond is.

De leerlingen zijn slachtoffers van de aardbeving doordat ze meestal heel of half wees zijn (70%) dan wel uit een gezin komen die moeilijk de eindjes aan elkaar kunnen knopen. Desondanks wordt gekozen voor een hoge kwaliteit van onderwijs:
* 1 leerkracht op 10 leerlingen
* de moderne onderwijsmethodiek die uitgaat van de capaciteiten van de leerling
* de liefdevolle benadering van de leerling
Zie voor meer informatie: www.enka.k12.tr

Zelfs voor verwende Utrechtse Westerlingen is het voorzieningenniveau van de Enkaschool ongekend zoals een bibliotheek met 20.000 titels, sportfaciliteiten, een danszaal, een dininghall, een zwembad en een ontspanningsruimte voor de 56 docenten. Samen met de leerlingen hebben we in de dininghall de lunch gebruikt.

De Kaymakan

Een bijzondere ontmoeting hebben we in de namiddag met de Kaymakan (de wethandhaver) van de regio Sögütlü. Hij toetst of het beleid van de gemeente niet in strijd is met de wetgeving. Daarnaast is hij verantwoordelijk voor de openbare orde en het onderwijs.

Als toegift bezoeken we een basisschool uit de jaren dertig die de aardbeving overleefd heeft. Sobere klaslokalen, nog geen verwarming en weinig lesmaterialen. Als het koud is wordt er een kachel neergezet. De school heeft recht op een quotum hout per leerling. Na het zesde leerjaar gaan de kinderen van deze school naar de Utrecht school voor het zevende en achtste leerjaar.

Phil Tokkie, Peter Hagenaar, Sylvia Volkert

De Utrecht school in Sögütlü - klikken voor een vergroting

Dag 3: Over leven en witte jassen

We beginnen de dag 12 oktober 2004 met regen, de omgeving ziet er veel triester uit. Bij binnenkomst in het staatsziekenhuis van Adapazari valt ons de enorme drukte op.

Wij worden hartelijk ontvangen door de medisch en economisch directeur in hun statige directeurskamer. Zij voorzien ons in rap tempo van de volgende informatie:

Het ziekenhuis is verdeeld in diverse paviljoens. De capaciteit van het ziekenhuis was voor de aardbeving 400 bedden, momenteel zijn er 300 bedden.
Het ziekenhuis heeft een regionale functie voor een bevolkingsaantal van ongeveer 700.000 mensen.
De mensen komen zowel via de huisarts als op eigen initiatief het ziekenhuis binnen, dit verklaart de enorme drukte. 70% van de mensen is verzekerd, 30% is niet verzekerd en/of erg arm, voor hen wordt een speciale regeling getroffen met de gemeente. Wie rijk is betaalt het zelf.
Afspraken kent men niet. Er melden zich zo'n 2000 mensen per dag voor 33 poli's. Deze mensen worden dezelfde dag geholpen. Er werken 70 specialisten en slechts 3 fysiotherapeuten.

Kleinschaliger, maar net zo druk, gisteren in het dorpsgezondheidscentrum in Sögütlü.
Daar hield één arts spreekuur met behulp van verpleegkundigen en één laborant. Hier komt men ook zonder afspraak voor een bezoek aan dokter of verloskundige. Bevallingen van het eerste kind vinden in de regel in het ziekenhuis plaats, volgende bevallingen meestal thuis. Ondanks de drukte was het ook daar opvallend rustig, mensen wachtten geduldig in de volle gangen. Men vindt er blijkbaar de hulp die men verwacht. Of kunnen mensen hier gewoon beter wachten?

In Adapazari worden de patienten onderzocht door middel van bijvoorbeeld een rontgenonderzoek of een laboratoriumtest en het bezoek wordt afgesloten met het verstrekken van een recept. In de straat tegenover het ziekenhuis, waar zeven apotheken naast elkaar zitten, koop je hiermee pillen of een zalfje. Er wordt geen rapport naar de huisarts gestuurd, je bewaart je eigen dossier. Thuiszorg kent men niet, familie wordt bij ontslag geinformeerd door artsen en verpleegkundigen.

De economisch directeur is benieuwd naar een aantal zaken over de Nederlandse ontwikkelingen. Bijvoorbeeld over het aantal werkuren, de wachtlijsten en of wij denken dat de Turkse gezondheidszorg Europaproof is. Het uitwisselen van de ervaringen levert allerlei inzichten op. Bijvoorbeeld: zowel de Turkse als de Nederlandse artsen krijgen van patienten de indruk dat het bij 'de ander' beter is!
Na ons gesprek worden we rondgeleid door het ziekenhuis. In het nieuwe beddenhuis wordt Wien de Smet aangeklampt door een vrouw die graag wil dat haar man op de foto komt. De andere mannen op het zaaltje van vier willen ook. Enkele foto's rijker komt Wien het ziekenhuis uit, uitgezwaaid door het hele zaaltje.

's Middags laten medewerkers van de afdeling stadsplanning van de gemeente Adapazari ons in een flitsende powerpointpresentatie zien wat de plannen voor de toekomst zijn. De aardbeving van 1999 verwoestte 70 % van de gebouwen in de stad. De wederopbouw is al behoorlijk gevorderd. Op 10 kilometer van het oude stadscentrum is een grote nieuwe woonwijk gebouwd. In de komende jaren moeten daar in totaal 30.000 huizen komen. De oude stadskern krijgt allerlei nieuwe functies, voor de ontwikkeling is een integraal plan gemaakt. Economie, infrastructuur, natuur, cultuur, toerisme, welzijn, talloze projecten moeten van Adapazari een levende metropool maken, een bruisend centrum van de provincie. Voor veel van de projecten moet nog financiering worden gevonden. Hiervoor wordt hoopvol in de richting van Europa gekeken.

We sluiten de middag af met een bezoek aan de begraafplaats, waar op bijna alle grafstenen 17-8-1999 staat. Triest. Op de volgende heuvel staan vrolijk gekleurde nieuwe huizen. Adapazari groeit en bloeit weer.

Miranda Takken, Karin Kluijtmans, Elli van Leeuwen, Carien van Gijn, Wien de Smet

Het dorpsgezondheidscentrum in Sögütlü

Turkijereis dag 4: Jelle laat ons zien

Gülen Yüzler - Lachende gezichten:

We beginnen de dag weer vroeg, terwijl drie in roze gehulde vrouwen de foyer van ons hotel poetsen stappen we in de bus op weg naar Izmit. We zijn verheugd over de foto en het artikel in de Adapazari krant, over ons bezoek aan het gemeentehuis van Adapazari.

Terwijl we het riante pand van het project “Lachende Gezichten” naderen valt ons bij het uitstappen de zware rioollucht op van de er naast gelegen zuiveringsinstallatie.
We spoeden ons naar binnen waar opnieuw poetsvrouwen de hal net met chloor hebben gedaan en we ons direct op het gebouw en de gebruikers richten. In de werkplaats werkten vandaag 18 mensne, sommigen lichamelijk en anderen geestelijk gehandicapt.

Het project Lachende Gezichten in Izmit is de eerste sociale werkplaats gerealiseerd na de aardbeving (1999) op initiatief van de Gemeente Izmit, Amsterdam, Deventer en Utrecht. In heel Turkije zijn er 14 sociale werkplaatsen, waar momenteel 153 personen werkzaam zijn. Een project in deze vorm is voor Turkije uniek. In de werkplaats is werk voor mensen met allerlei soorten handicaps, van slechthorenden tot mensen met een verstandelijke handicap. Het werk in de werkplaats bestaat o.a uit het vlechten van doelnetten voor sporttoestellen en toelevering van industriële producten (elektronica). De werknemers ontvangen ons hartelijk en demonstreren hun handigheid in het werk met volle overgave.

Op de eerste etage maken we kennis met de grafische afdeling waar art-work wordt gemaakt voor diverse locale bedrijven zoals folders, theaterkaartjes en gadgets. Even later belanden we in de presentatiezaal voor een PowerPoint presentatie. Aanwezig zijn de directeur, Zeynep, de coördinator en Jelle van der Heijden. Jelle is een projectleider uit Amsterdam die drie projecten onder zijn hoede heeft en reeds vijf jaar in Turkije woont. We krijgen een openhartige uitleg over het project wat deels heel succesvol is omdat het voor de doelgroep van grote betekenis is voor hun zelfbeeld. De naam Lachende Gezichten is daarmee ook verklaard. Kanttekeningen van het succes zijn het gevecht met de bureaucratie van Turkije en het werkaanbod (nog onvoldoende opdrachten).
In Turkije zijn bedrijven verplicht 3% van hun werknemers te formeren uit gehandicapten. Interessant is dat bij een inwoneraantal van 68 miljoen, 12,29 % gehandicapt is. Daarbij komt dat 12% van de bevolking analfabeet is. Onder gehandicapten is dit 36 %.
Het project is ook succesvol omdat er duidelijk sprake is van groei en dus uitbreiding van het aantal werknemers.

Yüz yüze projesi - Straatkinderen van Izmit:

De twintigjarige Goncagül Gümüs ontvangt ons in de barakken van het straatkinderenproject dat in het centrum van Izmit is gelegen. In de tuin zijn duidelijk creatieve sporen aanwezig van diverse kunstwerken. De kinderen zelf zijn niet aanwezig op dit moment. Ook Goncagül gebruikt een PowerPoint presentatie maar vertelt los daarvan over het project, terwijl Jelle alles voor ons vertaalt.

Goncagül (Klavertje vier) is op haar zeventiende dit project gestart met hulp van de Orde van Advocaten, de centrale en locale overheid en particulieren.
Het gaat op dit moment om ruim 100 kinderen die voor 20 % Koerdisch en voor 80 % Zigeuner zijn. De leeftijd ligt tussen de 7 en 15 jaar. Bijna alle kinderen worden door hun ouders gedwongen om te werken. Dit is veelal een bewuste keuze om het inkomen aan te vullen. Het werk wat de kinderen doen is papier inzamelen voor hergebruik, het poetsen van schoenen, het verkopen van zakdoeken of bedelen.
Het project wil de vicieuze cirkel van armoede doorbreken, (de ouders zijn vaak zelf analfabeet en/of werkeloos). Dit gebeurt allereerst door het opsporen van kinderen, er worden contacten gelegd zodat ze naar het centrum komen. Daarbij worden de ouders voorgelicht - met name de moeders - over het belang van opleiding en ontwikkeling van de kinderen. De inbreng van de Orde van Advocaten is van groot belang omdat ze kunnen ingrijpen als de kinderen in aanraking komen met justitie. Ook is er een educatief programma voor politie en stadswachten zodat er meer kennis en begrip is voor de situatie van de kinderen. Na de aardbeving is het aantal straatkinderen toegenomen en verkeren veel families in een slechte financiële situatie.
Bewogen vertelt Goncagül over de activiteiten die zij voor de kinderen organiseert, zij is studente sociologie en werkt met 15 vrijwilligers die zich abla (oudere zus) en abi (oudere broer) laten noemen door de kinderen.
De activiteiten zijn creatief zoals: schilderen, knutselen en fotografie, maar er is ook huiswerkbegeleiding en een bibliotheekje. In het fotoatelier treffen we prachtige foto's aan die de kinderen zelf hebben gemaakt en afgedrukt. Er zou en mooi boek van kunnen worden gemaakt, wat ook kan helpen bij fundraising (idee voor Utrecht?).

Prefab-huisvesting voor studentes

Aan de rand van het centrum van Izmit heeft Amsterdam voor aardbevingslachtoffers een kampement van prefabhuizen geplaatst met als voorwaarde dat deze woonruimte bij hergebruik bestemd zou worden voor het huisvesten van studentes. Er is voor studentes een groot tekort aan woonruimte. Het oogt als een beschermde omgeving, hekken met prikkeldraad en permanente bewaking. Schoon en ordelijk, fris geverfd, nieuw gras begint op te komen. De meiden die we spreken zijn vrolijk. Ze laten hun huisje zien en hebben mogelijk (hopelijk) de tijd van hun leven.

Cultureel centrum Suleyman Demirel

In een buiten wijk in het nieuwe stadsdeel van Izmit bezoeken we het Sociaal-cultureel Centrum. Een immens groot bouwwerk dat splinternieuw oogt maar reeds 8 jaar bestaat. Het is een combinatie van bioscoop, kindertheater, schouwburg, bibliotheek, tentoonstellingsruimte, oefenruimte voor dans en café.
Er is van alles aan de hand, zo is er een traditionele dansgroep, wordt er gerepeteerd door balletdansers van het conservatorium en heeft het centrum een eigen theatergezelschap. De kunst is modern en vrij, beeld van een vooruitstrevend Turkije. Het theater is toegankelijk voor een groot publiek. De toegangsprijs voor een voorstelling 2 miljoen TL (1,20 euro) en voor studenten 1 miljoen TL.
In de bibliotheekruimte zitten kinderen hun huiswerk te maken, ze kunnen er terecht van 10.00 tot 17.30 uur.
Het café heeft uitzicht op de kleurrijke hoogbouw die kenmerkend is voor de nieuwe tijd na de aardbeving.
Het panorama van huizen en bergen straalt een positieve kracht uit. De kracht die ons deze dagen zo heeft aangegrepen .

Wien de Smet, Sylvia Volkert, Peter Hagenaar

Een kunstwerk in de tuin bij de Straatkinderen

Gisteren, 13 oktober '04 Nagekomen bericht:

We krijgen een lunch aangeboden door de gemeente en tijdens de lunch is de gemeentelijk directeur medische, sociale en veterinaire (honden i.v.m. hondsdolheid)voorzieningen aan het woord. Dit is een nieuwe dienst omdat veel taken van de centrale overheid naar de gemeente gaan.

Elke sociale laag lijkt z'n eigen gezondheidszorg te hebben. De nieuwe ontwikkelingen kunnen soms, als alles meezit, heel snel gerealiseerd worden. De brandweer bijvoorbeeld was in twee weken gereorganiseerd.

Daarna splitst de groep zich, de medische groep gaat naar het dialysecentrum.
Met twee taxi's vertrok een kleine club, samen met Jelle, naar het dialysecentrum. We werden door de zeer vriendelijke medewerkers van het centrum, ze vonden het duidelijk leuk om ons te ontvangen. Het dialysecentrum is het enige centrum dat na de aardbeving nog onbeschadigd overeind stond en ten gevolge van de aardbeving kwamen er ook nog extra patienten bij. Het dialysecentrum ziet er modern en smaakvol uit, de sfeer is professioneel en betrokken. Er zijn 15 dialyseapparaten en 15 bedden constant zijn deze bezet en worden patiënten gedialyseerd. Met de werkers hebben we een prettig gesprek over de oorzaak van nierziekten (bijvoorbeeld te veel medicijngebruik), donornieren, wel of niet een nier afstaan voor een dierbare etc. Bij het afscheid krijgt Karin Kluijtmans een foto mee die de sfeer die wij proefden bevestigt. Alle medewerkers met de patiënten maken een boottocht op de Zee van Marmara.
Hierna gaan we naar de kraamkliniek. Hier wacht opnieuw een vriendelijk team ons op. Tot onze verbazing waren er geen vrouwen en geen babies! Het blijkt dat deze kliniek al drie jaar kant en klaar is, maar dat het door allerlei onduidelijke bureaucratische perikelen nog niet operationeel is. Er worden nog geen babies geboren!
Het enige wat er nu gebeurt is 15 operaties per maand en waarschijnlijk zijn dit kleine ingrepen. Die prachtige kraamsuites, kraamkamers, wiegjes, de couveuse, de verloskamer (met twee verlostafels) zijn helaas nog altijd ongebruikt.

Elli van Leeuwen, Carien van Gijn, Karin Kluijtmans, Wien de Smet

Kadinlarla dayanisma Vakfi: Wij zijn feministen!

Na enig zoeken, adembenemende u-turns en veel vragen vinden we op 14 oktober 2004 Yeni adim sitesi een vrouwencentrum in een van de nieuwe wijken van Izmit. Het is een prachtig gebouw en enorm groot! Vreemd dat het zo leeg is.

De vier vrouwen die er aanwezig zijn, vertellen dat er al cursussen gegeven zijn in het gebouw, terwijl het nog niet eens af is. De organisatie is na de aardbeving begonnen met activiteiten voor vrouwen in de tentenkampen. Zowel gesprekken als vermaak en productie. Buitenlandse organisaties financierden de bouw van het centrum. De vrouwen vertellen een aantal keren met enige nadruk dat ze feministiese activisten zijn. Het gaat niet alleen om het helpen van individuele vrouwen, het gaat om structurele verbetering van de positie van vrouwen. Wij vinden het wel leuk om weer eens duidelijke feministiese taal te horen.

Centrum voor verstandelijk gehandicapte kinderen

Niet ver van het vrouwencentrum bezoeken we een huis voor verstandelijk gehandicapte kinderen. \eigenlijk zijn het vier huizen, alle vier een andere vrolijke kleur, gegroepeerd rond een tuin met zwembadje (leeg). Het ziet er zonnig uit. Het centrum is opgezet (ook weer met geld uit Europa) voor gehandicapte kinderen die door de aardbeving hun familie zijn verloren. Later werden ook andere kinderen opgenomen, er wonen er nu 48. In de school naast het centrum krijgen 20 van hen les in een apart lokaal. Anderen, die niet het verstandelijke niveau hebben om onderwijs te volgen, blijven in en rond het centrum. Ze doen er allerlei activiteiten. Veel materialen zijn er echter niet. We praten buiten, want binnen wordt er geverfd en in een ander huis zitten de kinderen te eten. Moeilijk praten, het waait en de kinderen staan tussen ons in, geven commentaar, omhelzen ons, schudden handen en lachen heel vriendelijk. Ze maken een vrije en vrolijke indruk. Ons vertrek wordt opgehouden doordat er een jong poesje onder de bus zit. De kinderen krijgen het gelukkig te pakken. Wij sluiten de middag af met een paar uurtjes winkelen in Izmit.

Elli van Leeuwen, Carien van Gijn, Karin Kluijtmans, Wien de Smet

Centrum voor verstandelijk gehandicapte kinderen in Izmit

Hos geldiniz Ramazan

Donderdagavond 14 oktober 2004 zijn we in de miljoenenstad Istanbul aangekomen en zien dat de stad zich aan het voorbereiden is voor de Ramadan. Diverse feesttenten worden opgericht, de moskeeën worden met lampjes versierd. Kortom er heerst al een feestelijke sfeer.

Vrijdag 15 oktober 2004 delen we ons op in drie groepen, die elk op zijn eigen wijze de stad gaat ontdekken.
Ahmed wil zijn vrijdagmiddaggebed houden in Eyüp, het vierde bedevaartsoord voor moslims.
Het is rustiger in de stad dan andere vrijdagochtenden en veel kleine eetzaakjes zijn dicht overdag.
Om half een arriveren we bij de moskee en zien daar een massa gelovigen. Wij, als vrouwen gaan met een sjaal om ons hoofd naar een aparte plaats speciaal voor vrouwen, maar achter de mannen. Van daaruit zien we het gebed met alle bewegingen die daarbij horen, van zowel de gelovige mannen als vrouwen. Ondanks de enorme drukte is het rustig en hangt er een devote sfeer. Na een half uur verlaten de mensen ingetogen en onder de indruk de open buitenplaats en de moskee.

s’Avonds maken wij mee hoe hier iftar wordt gevierd, op een plein (hypodroom) bij de bekendste moskee (sultan Ahmet) van Istanbul. De mensen stromen samen en gaan op speciaal hiervoor opgerichte terrasjes zitten en wachten rustig op het signaal dat via luidsprekers uit de moskee komt. Vervolgens begint een uitbundig eetfestijn. Veel lokaties zijn mooi aangekleed, er is life muziek, straattheater en om een uur of tien een fantastisch vuurwerk. Tegen middernacht verlaten wij de hypodroom net als de meeste andere.

Connie de Goey, Peter Hagenaar, Sylvia Volkert, Ahmed Essousi

Istanbul, ontmoeting der continenten. Of te wel waarom Peter helemaal weg is van deze stad

Na de vier dagen in Adapazari, Izmit en Sögütlü die de kracht van de bewoners na die verschrikkelijke aardbeving lieten zien. En waarbij ik vooral lette op inhoud en voortgang van projekten en mijn culturele interesses op de tweede plaats kwamen, was het donderdagavond 14 oktober 2004 eindelijk het moment voor mijn eerste bezoek aan Istanbul.

Voor een beschrijving van de historische gebouwen is het beter een gids open te slaan. Wel is Istanbul voor mij een Salaam Lombok in een niet uit te drukken kwadraat. Cultureel onuitputtelijk en heerlijk om al die befaamde historische gebouwen te ontdekken maar ook de moderne scene van muziek, kunst en uitgaan. Mijn probleem is dat ik nu naast mijn koffers zit en over enkele minuten terug vlieg naar Hoog Catharijne in plaats van opnieuw naar de Egyptische Bazaar. Istanbul, Istanbul ik wil je snel opnieuw ontmoeten.

Peter Hagenaar

Istanbul

Türkiye'den Salamlar/Groeten uit Turkije

Turkse vrienden moeten erg lachen om de titel: Türkiye'den Salamlar/Groeten uit Turkije

'Salamlar' is een worstje : er staat dus zoiets als 'Worstjes uit Turkije' ipv 'Groeten uit Turkije'. Zouden jullie dat nog even kunnen vervangen door 'Selamlar'?

Wien de Smet