Interview met Mevrouw Raktoe-Ramrattan

Aan het einde van vorig jaar leverde Mitros Wonen het Jaffapark op, een gebouw van 6 verdiepingen op de hoek van de Vleutenseweg en de Groeneweg.
In dit gebouw zijn voornamelijk huurwoningen gerealiseerd voor ouderen.

Twee verdiepingen van het gebouw zijn inmiddels bewoond door een woongroep van 45 Surinaamse ouderen. De ouderen, stellen en alleenstaanden, hebben hun eigen appartement, en er is een gemeenschappelijke ruimte.

Het uitgangspunt van voorzitster mw. S.Raktoe-Ramrattan, initiatiefneemster van de eerste allochtone ouderenwoongroep Mayur in Utrecht, is ouderen zo laten wonen dat ze Suriname niet missen en niet vereenzamen.
“Naarmate mensen ouder worden, vallen ze meer terug op hun roots, en dan is een Nederlands bejaardenhuis geen aantrekkelijk idee'', aldus mw. Raktoe.

Bijzonder aan de woongroep is dat zowel hindoestaanse als islamitische Surinamers er een hebben plek gekregen.

-Hoe is het idee ontstaan om een woongroep op te richten voor Surinaamse ouderen in Utrecht?
Het idee om in Utrecht een woongroep voor Surinaamse ouderen op te richten ontstond in 1994 bij een reisbureau aan de Amsterdamsestraatweg.
Op deze ontmoetingsplek bespraken Surinaamse ouderen hun bezoeken aan woongroepen in andere grote steden als Amsterdam, Den-Haag en Rotterdam.
Ze hadden gemerkt hoe gezellig het was om in zo’n woongroep te wonen.
Vanuit behoefte om terug te gaan naar de roots en met landgenoten onder elkaar oud worden. Kunnen spreken in je geboortetaal, elkaars verleden kennen en samen plezier maken met zingen en dansen.

Om het idee van een Utrechtse woongroep voor Surinaamse ouderen te realiseren werd de Vereniging Welzijn Surinaamse Ouderen Utrecht e.o. opgericht.
Ik was vanaf het begin betrokken bij de vereniging, eerst als secretaris en later als voorzitster.


-Hoe lang duurde het eer u uw plannen van de vereniging Woongroep Mayur, zoals de ouderenwoongroep nu heet, kon verwezenlijken?
Het heeft 7 jaar geduurd voordat de eerste woning betrokken kon worden.
Inmiddels zijn 12 mensen die op de wachtlijst voor de woongroep stonden al overleden.
De beginperiode verliep als een trein, daarna kwam het neer op doorzettingsvermogen.

Groepsbinding was daarbij heel belangrijk, samen een familie worden.
Binnen de groep kwam steeds vaker de vraag op of ze het allemaal nog wel mee mochten maken. Ouderen leven vandaag en niet morgen en dan is het belangrijk dat dit soort initiatieven niet te lang duren, 3 jaar wachten was al lang genoeg geweest.
Maar eindelijk is toch een droom in vervulling gegaan.

-Tegen welke obstakels liep u aan?
De steeds veranderende regelgeving op gemeentelijk niveau in Utrecht.
Ik heb keer op keer bij gemeentelijke ambtenaren moeten bewijzen dat het project belangrijk was voor allochtone ouderen.
Dit in tegenstelling tot Den-Haag, Amsterdam en Rotterdam waar vergelijkbare projecten snel van de grond komen.

-Kreeg u veel belangstelling van Surinaamse ouderen voor het wonen in uw project?
Er is inmiddels een wachtlijst, want liefhebbers voor de woongroep waren er ruim voldoende. De groep begon met veertig aanmeldingen en groeide door naar honderd.

-Wat betekent de naam Mayur?
Mayur betekent in het Sanskriet pauw, maar kan ook worden uitgelegd als schoot van de moeder en paradijsvogel.
Voor Hindoestanen heeft een pauw een speciale betekenis en brengen pauwenveren geluk.
Ik ben persoonlijk ook wel een beetje trots als een pauw op de beloning van mijn inspanningen!
-Hoe ziet uw ideale woongroep er over 5 jaar uit?
Een aangepaste woning en zorg en verpleging in hetzelfde complex.
Al zullen door de sociale contacten de bewoners wel langer zelfstandig blijven.

Ook de centrale ligging van Jaffapark draagt hiertoe bij: dicht bij het dienstencentrum West, waar de bewoners graag activiteiten bijwonen en waarvandaan eventuele zorg wordt geregeld. Belangrijke winkelstraten als de Kanaalstraat met zijn tropische winkels liggen vlakbij. Op de Groeneweg zijn ook mogelijkheden om boodschappen te doen.
En de dokter en apotheek zijn in de buurt.

-Wat heeft u geleerd van uw ervaringen?
Veel ouderen kennen hun rechten niet, hebben daarin steun nodig van instanties.
Ik pleit voor een goede samenwerking tussen gemeente, wooncorporaties, en zorgverleners in het ontwikkelen van een visie voor groepswonen van (allochtone) ouderen.

Bijvoorbeeld tijdens de bouw van de woningen rekening houden met het zogenoemde ouderen-label. Dit houdt bijvoorbeeld in: woningen aanpassen aan de lengte van de gemiddelde (Surinaamse) oudere, spiegels op de juiste hoogte bevestigen, douche en toilet in een ruimte plaatsen, deuren niet te zwaar maken om te kunnen openen.

Media West | Ada Ouwehand 2001