De kwestie
We gaan niet alle oude koeien uit de sloot halen, maar kort gezegd komt de kwestie op het volgende neer: jarenlang heeft het bewonerscomité aangedrongen op een permanente fietsenstalling om ‘het gat in de J.P. Coenstraat te dichten’. En dat gat was dus de plek tussen de beide hoekwoningen (zie hiernaast).
De gemeente zag dat het een prachtige plek was en de grond ging in de aanbieding, samen met een flinke bonus voor de bouwer. De eerste bouwer haakte af. Hij zag er geen brood in. De tweede bouwer nam de grond aan.....
Gedrocht
... streek 100.000 gulden subsidie op en volgde met een gedrocht van een plan. Een plan waarbij het niet meer ging om een gat te dichten of om een fietsenstalling voor de buurt neer te zetten. Hoger dan de hoogste nok in Lombok, en zo vooruitstrevend als een bureau-architect maar achter zijn bureau kan verzinnen (zo iemand woont namelijk niet in de buurt) kwam er een plan voor een ambitieus appartementen-complex.
Niemand schaamde zich ervoor dat het nauwelijks stallingsplaatsen telde, zelfs nog minder dan nu (!), dat het ramen van de buren dicht bouwde, en evenmin dat het de tuinen, privacy, uitzicht en leefplezier omwonenden inpikte (!!).
Terwijl het zo anders kan.....
Bezwaar
In ‘Ons Utrecht’ kwam de mening van de bewoners te staan: “wij willen geen puist in de J.P. Coenstraat” en men nam een architect in de arm. Ze ontwikkelden een plan dat alle uitgangspunten van de buurt waar maakte.
Bij de gemeente stroomde een overweldigend aantal bezwaarschriften binnen. Het plan werd in november 2003 van tafel geveegd. Bouwer (aannemingsbedrijf Middelkoop) kreeg van de gemeente de uitdrukkelijke opdracht om met iets te komen in overleg met buurt en omwonenden. Niets werd nog vernomen.
Fout
De gemeente had wel boter op haar hoofd, want zij had veel teveel grond uitgegeven. Namelijk een stuk tuin van de omwonenden.... die deze grond via een kostbare rechtszaak terug moesten eisen. Was dat nou nodig?
Impasse
Bewoners nodigden tot drie keer toe gemeente en bouwbedrijf ter plaatse om uit de impasse te komen. Uit deze gesprekken bleek:
- hoe weinig de bouwer de plaatselijke situatie kende (hij wilde het raam van het buurpand gewoon dicht metselen);
- hoe weinig stallingsplaatsen de bouwer van plan was neer te zetten (“Dit is wel een leuke plek voor een tuinkamer, misschien hoeven er niet zoveel fietsen in”);
Hallo?
Waar gaat het nou ook alweer om?
Inmiddels dateert dit laatste opwekkende geluid alweer van juli 2005.
Kortom
Een mooi staaltje van bestuur en beleid.
De gemeente verkoopt grond en verstrekt 100.000 gulden subsidie voor de bouw en inrichting van een fietsenstalling. Bouwer Middelkoop strijkt het geld op en komt met een plan voor: meer en meer appartementen en minder en minder stallingsplaatsen. Bewoners en buurt blijven volledig buiten de plannen. Terwijl het hele initiatief te danken is aan.... het bewonerscomité.
Ons geduld is op!
We willen de Coenstalling voor en door de buurt.
Dat alle fouten teruggedraaid worden. Dat de grond in eigendom en beheer komt van de buurt. En dat de Coenstalling er zo snel mogelijk komt.
