Columns II door Franz. voor LomboX

Witte Wijk

Weet u wat me opviel? Zondagmiddag in de wijk? Of eigenlijk moet ik wijkén zeggen. Want ik wandelde vanuit Lombok naar Oog in Al, en weer terug door Lombok, naar huis.

In Oog in Al was het een drukte van belang op straat. Vele Papa’s en Mama’s liepen met hun kinderen op straat en speelden samen in de sneeuw. Sleetje rijden, sneeuwballen gooien, poppen maken, van alles. Het was een drukke boel. Maar hier in de buurt? Nauwelijks kinderen op straat. En diegenen die er wel waren, op een uitzondering na, waren wit. En niet van de sneeuw, dat zult u begrijpen. Op een schoolplein waren een stuk of zes oudere jongens, witte studenten, zelfs met elkaar in de weer om een enorme sneeuwpop te maken. Ook een paar, witte, meisjes hadden op de hoek van de Groeneweg een prachtige pop gemaakt. Kinderlijk plezier, ook voor de twintigers in de wijk.

Sneeuwpret lijkt vooralsnog iets te zijn voor de witte bevolking van Nederland. Zo konden we dat ook vorig jaar zien toen het Kanaal bevroren was. Hier en daar een groepje allochtone jongens die verdwaasd om zich heen keken. Wat bezielt dat volk? Vroegen ze zich af. Wat doen die mensen toch ineens met z’n allen op dat ijs? Waar komt ineens die pret vandaan? Vandaag ook. Wandelend door de sneeuw werd ik door wildvreemde mensen begroet, en groette vrolijk en opgewekt terug. En zij die durfden te fietsen kregen bijna applaus van de wandelaars. En OK, hier en daar moest je bukken voor een sneeuwbal, maar dat hoorde er bij. Daar ga je je niet over beklagen. Je gooit er gewoonweg eentje terug met een lach.

Het is alsof de sneeuw, en het IJs, mensen ineens vriendelijker maakt. De sfeer is ineens anders op straat. Het zal wel cultuur-bepaald zijn. Maar dan nog vraag ik me af. Hebben allochtone kinderen dan geen plezier aan het spelen in de sneeuw? Vinden zij het maken van een sneeuwpop dan geen buitenkans? Het is toch niet zo dat die kinderen hier pas net wonen? Of hun ouders? Ze weten toch wel wat sneeuw is? Misschien is dat wel niet genoeg. Is het toch iets wat dermate diep in onze genen zit verankerd dat dat heel veel generaties zal gaan duren, áls het al gebeurt dat we samen in de sneeuw zullen kunnen spelen.

Misschien een cursus sleetje rijden? Schaatsles voor allochtone vrouwen? Een cursus wanten breien? Hoe maak ik een sneeuwpop? En dan gaan de cursisten op excursie naar Oog in Al.

Waar een witte wereld al niet goed voor kan zijn. 

Franz. | 20-12-09| franz@lombok.nl omhoog

archief jan 2009

Kerst in aantocht. (II)

Ik schreef over de lijstjes die men elke december weer opstelt en over hoe die ons allemaal een mening proberen op te dringen. En over de deskundigen die ons willen doen laten geloven dat minder afval ook weer niet goed is. Wat een kletspraat.

Je balkon vol met overbodige Kerstverlichting; zakken vol met plastic afkomstig van de kant-en-klaar maaltijden die we massaal inslaan voor de Kerstdagen; een boom in je huis, en die daarna gewoon weggooien. Hoezo CO2 problemen?

Ik ben de eerste om toe te geven dat ik, waarschijnlijk, niet veel verschil van de doorsnee consument hier in het Westen. Maar toch. En ik kan u natuurlijk gaan vervelen met wat ik wel doe, of juist niet, in het kader van het milieu. Maar dat gaat altijd fout. Vergelijkingen, en voorbeelden, zijn altijd dodelijk. Er is namelijk altijd iemand die het beter doet. Iemand met een Prius. Iemand met nog meer zonnecellen op zijn dak. Iemand met een Thermo-onderbroek die zijn kachel op zestien graden zet. Zijn rijst stoomt in zo’n kist. Klopt.

Het kan namelijk altijd beter. Klopt wederom. Maar daar gaat het niet om. Beter. Meer. Misschien is dat wel de grootste valkuil hier in het Westen. Meer, beter. En zelfs in de race om, of wel juist daar, de race om het milieu gaat iedereen zich weer te buiten. Iedereen valt weer over de ander heen in het streven naar zijn of haar gelijk. Iedereen weet het beter. Iedereen heeft een mening. En omdat we het recht op die, eigen, mening nu eenmaal hebben, hebben we ook allemaal gelijk. En kunnen we gewoon doorgaan met wat we doen.

Het Nederlandse Polderen heeft wat dat betreft van onze natie een nóg grotere verzameling individuen gemaakt. Iedereen heeft recht op zijn eigen mening. En dus hebben we er een. Kletspraat.

Mijn voornemen voor het nieuwe jaar is het minder hebben van een mening. Want, uiteindelijk, weet ik er gewoon te weinig van. Van alles. Is de wereld veel te ingewikkeld.

En zodra er weer een willekeurig hoofd op TV, of op de radio, een mening ventileert over iets waar ik toch niks van weet; en hij of zij ook niet; dan gaat de knop om. Ik weiger er voortaan naar te luisteren. Want we hebben allemaal een mening omdat we er een schijnen te moeten hebben. Ik niet langer. Ik heb geen mening meer. Ik maak de laatste stap in de individualisering van de maatschappij. Ik geef me er aan over. Het zal wel. Iedereen mag voortaan alles vinden. Zolang ik er maar niet naar hoef te luisteren. Want wat schiet ik daar mee op? Niks toch. U wel? Geef maar toe. Want u heeft uw eigen mening al.

Mijn bijdrage aan het milieu voor het komende jaar? minder meningen. Graag gedaan.

Franz. | 20-12-09| franz@lombok.nl omhoog

Winter in aantocht. (I) 

De komende dagen gaat het sneeuwen. Zegt de Radio. Eerst was het nog zelfs vanmiddag, ietsje later zou het vanavond worden, toen vannacht. Ze besloten het maar wat vager te houden. De Komende Dagen.

Zo tegen de Kerstdagen begint heel Nederland weer in de ban van het weer te raken. De Oh zo gewenste Witte Kerst giert dan door de aderen van alle weermannen en -vrouwen. En dan hebben we natuurlijk nog diegenen die hun schaatsen alweer van zolder hebben gehaald. De race om de eerste wedstrijd op natuurijs, de foto’s in de krant van de schaatsen-fabrieken die weer op volle toeren draaien. Het is elk jaar hetzelfde. Ook de Oliebollen-tests vliegen je weer om de oren tesamen met de lijstjes over van alles. Lijstjes. Ook zo iets. Wij Nederlanders zijn daar erg goed in. We willen alles in een lijstje kunnen vatten. De Politicus van het jaar. De Sporter van het jaar. De lekkerste Champagne. Wat was het gekste woord van het jaar? Waar gingen we met z’n allen naar toe op vakantie? Kortom; wat was hip? En wat niet? En waar moet je minstens een mening over hebben.

Misschien is dat het wel. Dat we allemaal ergens een mening over moeten hebben hier in dit koude landje bij de zee. En bij gebrek aan eigen ideeën klampen we ons vast aan de lijstjes die we ons voorgeschoteld krijgen. Want zolang je die maar leest kun je tenminste ook ergens een mening over hebben.

Kortom; de dagen lengen. De Winter komt er aan. We besluiten ons eens over te geven aan een soort bezinning. We kijken terug naar het afgelopen jaar en nemen ons vervolgens voor wat we het komende jaar wellicht anders gaan doen. Of wat er anders moet. Het zal wel. Ik kan er steeds minder om geven; al die overdenksels. Ik ben inmiddels aardig afgehaakt. Ga toch weg met die wedstrijden, met die lijstjes. Ga toch weg met de prognoses en voorspellingen en vooral; rot op met je goede voornemens. Wat heb ík daar aan?

Zolang we met z’n allen een Milieuconferentie ergens in Kopenhagen belangrijk vinden maar gewoon naar Albert Heijn rennen om als eerste de voorverpakte Kerst-gerechten te scoren, dan haak ik af. Consumeren, meer, en meer.

De oceaan ligt vol met afgedankte plastic bakjes waar uw kerstkonijn in heeft gezeten. Zo simpel is het ook. Van de week; zo’n milieufiguur op de radio. Weet je wat hij zei op de vraag of het niet wat minder kon met al dat afval?

Ach, zei hij, dat afval wordt weer verbrand voor energie. In grote centrales. Dus minder afval was ook weer niet goed.

Mijn broek zakte af. Hoe krijgen ze het toch weer voor elkaar om elk probleem op een of andere manier weg te moffelen? Misschien moet daar eens een lijstje van komen. Zou heel verhelderend kunnen werken.

Franz. | 20-12-09| franz@lombok.nl omhoog

Gezocht: Molenaar

Ik surf natuurlijk ook regelmatig langs de websites uit de Wijk. En Lombox, complimenten waar complimenten horen, maakt me dat vaak erg makkelijk. Zij pikken de nieuwtjes er voor me uit. Zo ook vandaag. Gezocht; bewoner van het Molenpark.

Nu, dat is meteen een soort scoop. Want wie wil dat nou niet? Wonen op een van de mooiste plekjes van de stad? Ik kan me voorstellen dat de huidige Molenparkers een soort “Boer zoekt Vrouw” respons zullen gaan krijgen! Tientallen, Honderden brieven zullen zij gaan krijgen. En tsja, wat dan? Ik moet zo nog even teruglezen; moest er ook een foto van mijzelf bij? Zal vast wel. Gezocht; knappe bewoner.

En wat zouden ze nog meer willen dat je moet kunnen? OK; een beetje met die schapen en geiten klooien, beetje groen-onderhoud alhoewel ik het idee heb dat er dan altijd een legertje buurtbewoners wordt ingeschakeld; en dat je natuurlijk het hek elke dag op tijd op slot doet. Als ik het lijstje op hun website zo zie, zou ik zo kunnen reageren. Echt waar. Ik voldoe aan ál hun eisen. Makkie.

Maar waarom twijfel ik dan? Waarom doe ik het niet? Ik zou mijn huidige huis kunnen verkopen om daar vervolgens heel wat jaartjes te kunnen gaan pierewaaien. OK; het huis is niet zo heel groot, maar ik schop mijn zoon toch een dezer dagen het huis uit. Ook dat is dus geen belemmering. En ik hou van timmeren; en daar hebben ze hout zat. Ga ik leuke dingen timmeren, en verkopen. Of een leuke kroeg beginnen in die molen. Alles is mogelijk. En toch, en toch…

Gezocht; bewoner van het Molenpark. Wat me als eerste eigenlijk opvalt, is dat ze niet al iemand hébben. Dat ze zoeken. Dat ze adverteren. Want zelfs ík wist dat er iemand weg ging daar. En ik zal zeker niet de enige geweest zijn. Dus waarom zoeken ze nog? Als zich een geschikte kandidaat had aangemeld dan hadden we er nooit meer wat van gehoord. En dat lijkt niet het geval.

Ik schaar me niet onder de groep mensen die denkt het te weten. Misschien is dat het. Ik ploeter nog steeds, zoekende naar de juiste aanpak. Als ik tevreden zou zijn zou ik me misschien wel aanmelden. Maar dat ben ik niet. Ik wil iets nieuws. En ik bedenk me dat dat daar vast niet de bedoeling is. Iets nieuws. Iets anders.

Dus als u nog iemand weet die zo nu en dan een schaap een schop onder zijn, sorry, haar kont wil geven, een beetje gras tussen de rails wil weghalen en houd van tenten opzetten; vooral doorsturen naar de website van de Molen (Houtzaagmolen de Ster). Deze beker gaat voor nu aan mij voorbij.

Franz. | 08-12-09| franz@lombok.nl omhoog

Sinterklaas gaat ook een keertje dood.

Het beloofde een leuke avond te worden. Het liep anders.

Ik was al dagen in de weer met karton, gekleurd papier, diverse soorten plakband en wat ik allemaal niet kon vinden in en rond het huis. Ik sneed alles aan repen, ik probeerde weer van alles uit. Dook in de kelderkast op zoek naar een blauwe spuitbus, die was toch ergens? En ik had spijt van het feit dat ik al dat bubbeltjesplastic wat om onze nieuwe bank zat had weggegooid, pas een paar weken geleden. Daar had ik nog een leuke Surprise van kunnen maken.

De Surprise bleek, opeens, uit een andere hoek te komen. Terwijl de Sint al over het dak raasde, terwijl zijn Pieten nog druk achter hun PC zaten om gedichten af te krijgen, ging de telefoon. Mijn schoonvader in paniek.

Uren later zaten we achter een glaasje en aten we wat. Met mijn schoonmoeder in veilige handen in een ziekenhuis. Helaas zonder kadootjes, zonder gedichten, zonder chocoladeletter of speculaaspop. Maar, zoals gezegd, veilig.

Om iemand waarvan je houdt achter te laten in een ziekenhuis is helemaal niks, dat wil je niet. Maar, soms, moet dat. Is het niet anders. Ook op pakjesavond.

Was het haar hart? Was het iets anders? Waarom zakte zij ineens diep weg, diep in een enge diepte? Waarom was zij ineens mijn liefste schoonmoeder niet meer maar een zielig vogeltje onder een veel te groot dekbed?

Langzaam. Langzaam kwam ze terug. Ambulance. Dokters. Onderzoeken. Wij ijsbeerden op vele gangen. En ze was bang. Met een grote B. Bang om, tsja… bang eigenlijk voor alles. En om één ding vooral. Alleen te zijn.

Hoe zit dat? Hoe werkt dat?

Iemand zei ooit; “Sterven doe je alleen”. En, OK, iedereen gaat in zijn/haar uppie zijn Maker tegemoet. Je verschijnt voor God. Alleen. Je ruilt deze wereld met een andere. Alleen.

Dat neemt niet weg dat je, en laten we het ons goed bedenken, ook anderen achterlaat. Ook zij zijn ineens alleen.

Vreemd. Alleen, en alleen. De een kan er niks aan doen, en de ander ook niet.

Uiteindelijk. Alleen dood. Alleen levend.

Het zijn de vragen die je niet wilt beantwoorden. Het zijn de volkomen antwoorden die je niet wilt horen. Ssssst… en luister.

Hoor, hoe de wind waait, hoe de wind waait door de bomen…

Dit pakje wil ik dit jaar niet. En nog heel veel jaren ook niet

Franz. | 07-12-09| franz@lombok.nl omhoog

Offerfeest en de Sint

U kent het verhaal van Abraham vast. Hij werd gevraagd zijn zoon te offeren. Maar toen God zag dat hij dat daadwerkelijk ook wilde doen, greep hij in. Een dergelijk offer ging ook wel erg ver. God houdt van kinderen. En Sinterklaas ook. En dit jaar zitten beide feesten heel dicht bij elkaar. En eigenlijk lijken al die verschillende feesten wel op elkaar; hebben ze vaak dezelfde achtergrond. Zo kwam ik lang geleden achter het feit dat Afghanen Nowrooz vieren; Eigenlijk is dat een soort Pasen. Het begin van het nieuwe leven; een nieuw jaar; de lente. En sindsdien, met de komst van heel veel soorten “nieuwe Nederlanders” (en vergeef me de modieuze benaming) slopen er dus heel veel nieuwe feestdagen de kalender in.

Een van de leukste is een Hindoe-feest; Holi. Dan gooit iedereen gekleurd poeder naar elkaar. Dat brengt geluk. Een soort Carnaval, zal ik maar zeggen, want iedereen ziet er totaal vrolijk uit en viert feest. De Chinezen hebben hun lantaren-feest; een soort Sint Maarten. En zo zijn er nog heel veel meer feesten die we met z’n allen vieren, zei het op soms andere dagen. Maar het is hetzelfde.

We vieren in mei Bevrijdingsdag; Boeddha werd geboren op 2 mei. De dag dat de moeder van Mohammed, de grote profeet, zwanger werd? Ook een feestdag. Bij de katholieken is dat de Onbevlekte Ontvangenis. Maria werd bezocht door een engel. Joepie! Feest! En zo kan ik nog wel even door gaan.

Maar wat ik eigenlijk zou willen is dat we die kalender eens met z’n allen gaan bekijken en de boel een beetje door elkaar gaan husselen. Zodat we, na wat discussie en gepolder, één lijstje overhouden. En zodat we, pakweg, elke twee maanden, een leuke feestdag hebben. Maakt niet zo uit waar hij over gaat. Alhoewel we natuurlijk Sinterklaas moeten behouden. Die wil ik niet kwijt. Dus we doen gewoon een referendum. U mag stemmen op 6, vooruit, we doen niet lullig; ácht  feesten. En de meeste stemmen winnen. Word nog een dolle boel op de Kanaalstraat als we ineens met z’n allen tegelijk boodschappen gaan doen! Joepie! Feest!

Ben benieuwd of de Ramadan het gaat halen; en de Vasten.

Franz. | 27-11-09| franz@lombok.nl omhoog

Atelier

Vroeger, u kent mij, daar heb ik het wel eens over, had ik ook een atelier. Dat was voor de tijd van de Route’s die door de stad gaan. Dat was voor de tijd dat je als kunstenaar opgenomen werd in een evenement. Ik bedoel dat niet verkeerd.

Afgelopen weekend liep ik door Lombok (e.o) en bezocht een aantal ateliers van kunstenaars. Dat bleek, voor mij, heel verhelderend. Het bezoeken van al die ateliers, van al die mensen, verdiepte op een of andere manier mijn denken over zoiets als “kunst”.

Ik geef toe; dat is een uitermate vage, en onduidelijke, conclusie. Dat vraagt om een uitleg, of op zijn minst een verklaring. Nu, die heb ik wel; geloof ik.

Kijk. Kunst, in wat voor vorm dan ook, is ook afhankelijk van je leeftijd. En dan bedoel ik met leeftijd; tsja; wat bedoel ik dan? Leeftijd is te makkelijk; enerzijds. Anderzijds is leeftijd absoluut een goede filter. Jonge kunstenaars maken jonge kunst. Oudere kunstenaars hebben meer diepgang. Maken toch, geef toe, zaken die, op een of andere manier, meer aandacht vragen. Kunst is mede afhankelijk van wat je ooit eerder zag. Kunst is rangorde. Zo ook vandaag.

Iconografische kunst. Fotomontages. Gegoten bronzen. Beton. En overal hapjes en pepernoten. Kunst maakt ook hongerig, lijkt het.

Ik wandelde langs alle kunst. Dronk thee. Hoorde een vader aan. Bekeek alles. En kon niet anders als tot de conclusie komen dat ik iets miste. Ik was op weg gegaan, ik wandelde de wijk door, op zoek naar iets nieuws. Dat was me niet gegund. Ik trof het niet. Was het de diepgang?

En voor dat ik iemand te kort doe; complimenten aan allen. Van geprinte theepot tot betonnen trapje. Klasse.

Ik zocht de rangorde. Ik zocht kunst met een grote K. Misschien iets te veel gevraagd voor op een Lombokse zondag.

Neemt niet weg dat ik dingen heb gezien die me inspireerde. Die ik écht mooi vond.

Cynicus als ik ben. Ik geef toe. Oud is goed; jong beloofd meer…

Franz.

 (Route gemist? Zie hier een filmimpressie van kunst in Lombok)

Franz. | 23-11-09| franz@lombok.nl omhoog

Fietsenstalling.

U kent mij inmiddels wel een beetje, geloof ik. Altijd op zoek naar bijzondere dingen in de wijk, maar altijd licht kritisch. Ik heb eigenlijk altijd, nou altijd, wel ergens commentaar op. En de meesten van u laten dat gewoon voor wat het is. Een enkeling kan het echter niet laten dan boos te worden. Toen ik een grapje maakte over Kopi Susu, ons eigense buurtcafé, kreeg ik direct een boze mail. Dus dat zal straks dan ook wel weer gaan gebeuren. Want ook nu ga ik een grapje maken, maar dan over de fietsenstalling, of althans, over de fietsenstalling in wording. U weet wel, of juist niet, tegenover het voormalige postkantoor aan de JP Coen.

Het begon eerder deze week met een boze E-mail die ik in kopie kreeg. De mail was gericht aan het Wijkbureau en betrof deze nieuwe buurtvoorziening. De boosheid zat hem vooral in het feit dat de schrijver, een betrokken mede-buurtbewoner, niet snapte waarom het allemaal zo lang moest duren voordat hij zijn fiets daar kon stallen. Nu, dat snap ik dus ook niet. Eerder vroeg ik mij af waar dat restaurant nou bleef in het Postkantoor, maar dit verhaal is helemaal stokoud. Net zoals de Kop van Lombok; daar zijn ze na ruim 20 jaar (20!!) nu eindelijk aan het bouwen. Dus als het met die fietsenstalling net zo iets word, moet ik nu vast een plekje reserveren voor mijn scootmobiel. Maar of ze dan ook een stopcontact hebben is dan de vraag. Misschien nu al aanvragen.

Uit de boze mail lees ik ook dat er nog overleg plaats moet vinden met Parkeerbeheer en dat de kleur van de fietsenrekken nog moet worden vastgesteld. En, dat las ik ook, dat een betrokken functionaris zei dat als we al zo lang wachten, dan kon er nog wel een paar maanden bij. OK. Moet kunnen. De eerste rekening die ik krijg voor het stallen van mijn fiets gaat pas na een jaar of twee betaald worden, vrees ik. Moet ook kunnen.

Waar aan de ene kant van de gemeente men met man en macht aan het bedenken is hoe het stallen van fietsen in de stad beter kan, is men aan de andere kant bezig met, tsja, met wat? Wachten? Duimendraaien? Overleggen? Vergaderen? Hou eens op. Zet er wat rekken in, geef iemand een sleutel en we regelen het zelf wel. Maar dat zal wel weer te simpel zijn.

Eigenlijk wilde ik wel meedoen aan die wedstrijd die de gemeente gaat uitschrijven om een oplossing te vinden voor het fietsen-stal-probleem in onze mooie stad. Maar als ik dit verhaal hoor zinkt mij de moed weer in de schoenen. Want stel; ik verzin iets slims. Zou kunnen. Dan moet het ook nog een keer de uitvoering in zoals dat zo mooi heet. En dan, en dan, tsja, en dan? Ik vrees dat ik het niet meer zal meemaken. CU in 2080 in de stalling…

(Op 3-11-09 is een begin gemaakt met het plaatsen van de rekken. Redactie Lombox)

Franz. | 01-11-09| franz@lombok.nl omhoog

Over Mooi en Lelijk Lombok. (II)

Laag en Hoog.

Dat je huis een keertje te klein wordt en dat je eigenlijk niet wilt verhuizen kan ik snappen. En dat je dan een extra laag op je huis bouwt is alleen maar slim. Sinds jaar en dag zie je dat hier in de buurt gebeuren. In soms dezelfde straat zie je dan de grote verschillen in smaak. De ene bewoner wil gewoon zoveel mogelijk meters tegen zo laag mogelijke kosten, denk ik, en laat gewoon een doos op het dak neergooien met wat Velux-ramen er in. Klaar. Deze bewoner heeft zelfs de voorkant laten bekleden met dakpannen. Spaart weer schilderwerk en zo. Maar mooi is het natuurlijk niet. Je zult er tegenover wonen.

Het kan natuurlijk ook anders. Het volgende voorbeeld laat zien dat je met wat fantasie ook tot iets heel anders kunt komen. Zink. Ook onderhoudsarm en ook niet heel duur. Maar het resultaat mag er zijn. Deze bewoner heeft op de hoek nog een dakterrasje gemaakt zelf. Mooie hardhouten balkonhekje en het gehaal is echt áf. En als u zink niet mooi vind is er ook nog een klassieke manier.

Deze bewoner heeft er voor gekozen om zijn mooie gevel, met allerlei mooi metselwerk, niet te bekronen met een extra laag lelijkheid maar met een paar mooie klassieke raam-kozijnen. En ook al zou het kunststof zijn, je ziet het niet. Ook de nieuwe dakgoot is geheel in stijl. De schilder legde van de week de laatste hand aan dit nieuwe geheel. Grote kans dat iemand over een paar jaar denkt dat dit huis altijd zo geweest is. Dat het helemaal niet meer opvalt; behalve dan omdat het mooi is.

Nu ga ik niet pleiten voor nog meer regels als het gaat over het knutselen aan je huis. Maar soms…

Volgende keer iets over kleurenblindheid.

4

Franz. | 12-10-09| franz@lombok.nl omhoog

Over Mooi en Lelijk Lombok. (1)

Er zijn hier in de wijk vele situaties, plekken, plaatsen, dingen, die uitgesproken lelijk zijn. Maar, natuurlijk, ook zaken die mijn kritische blik wel kunnen verdragen. En laat ik de eerste zijn die zegt dat dat iets is wat met “smaak” te maken heeft. Maar, waar, naar mijn bescheiden mening, wel degelijk over valt te twisten.

Uiteindelijk hebben we allen zoiets als “goede” smaak, en ook “slechte” smaak. En het begrip “smaak” moet u bij mij heel breed opvatten; dat even vooraf. Een gebouw dat goed in haar omgeving past toont een goede smaak. En andersom natuurlijk; lelijkheid wordt niet getolereerd. Of sociaal gedrag versus a-sociaal gedrag; dat getuigd dus ook van het hebben van smaak, of het gebrek er aan. Door het rode licht scheuren op een drukke Kanaalstraat en dan boos worden als je er wat van zegt getuigd wederom van het gebrek aan “smaak”.

Maar u begrijpt wat ik bedoel. Mooi, aardig, leuk, versus, Godsliederlijk Lelijk, Enorm Huftergedrag en ReteSaai.

Verkeersborden.

Mijn eerste voorbeeld gaat over hoe, en in toenemende mate, allerhande verkeersborden, en dingen die daar op lijken, de straten van onze wijk verpesten. Ik heb het niet over straatnaamborden, althans niet nu. Daar een andere keer over. Maar ik heb het over de andere borden, bordjes, die vooral aan palen in elke straat hangen. Sterker nog; sommige stukjes wijk staan helemaal stijf van de aanduidingen, verkeersregels, gebods- en verbods-borden, informatie-borden, en nog veel meer soorten. (Ik zal in de loop van deze nieuwe serie proberen het aantal, en het soort borden te rangschikken. Dit onderwerp gaat vast terugkomen.)

De eerste, en misschien wel meest extreme, plek waar we in een woud van borden aankomen is bij, rondom, de Muntbrug. En dat stoort mij des te meer daar ik dat plekje nog steeds het mooiste plekje van de stad vind. Komende vanaf de Leidsekade, en ik begon te tellen op het Muntplein, telde ik bijna 80 borden tot ik aan de overkant was. Binnen een straal van, pakweg, 100 meter hangen daar bijna 80 borden en als ik om de hoek had gekeken, nog méér.  

Vanuit welke hoek je ook een foto wilt maken van de Munt, of de brug, heb je minstens een fors aantal van die lelijke borden in je zoeker. Ze hangen en staan overal, er is geen hoekje zonder, soms wel vier boven elkaar. Hierbij een mooi voorbeeld. (milieu-zone? Weet u wat dat is?)

En er blijven nieuwe bijkomen.

Ik weet van een gemeente ergens in Nederland, Drachten om precies te zijn, waar men als experiment alle verkeersborden bij een rotonde weghaalde. Martin Bril schreef er nog over. Het hele woud werd gekapt. Alleen het bordje Rotonde bleef. Dat was alles. Om vervolgens, zoals de bedenker van dit idee al had bedacht, te concluderen dat er niks mis ging; dat niemand werd doodgereden; dat iedereen het prima ook zonder borden snapte. Zo weet ik ook van een ingewikkelde kruising in Woerden waar in de spits altijd lange files ontstonden. Toen, door wegwerkzaamheden, de verkeerslichten tijdelijk uit waren, waren ook ineens de files weg. Het verkeer stroomde beter door en van ongelukken was geen sprake. De gemeente Woerden heeft het zo gelaten. En dat is misschien wel het beste advies; laat het vooral aan het verkeer over. Zo ook bij de Munt. Haal al die borden maar weg. Iedereen weet dat je niet met een vrachtwagen over dat ding kan. En ook mét borden staan ze soms met de auto tegenover elkaar te schelden op de Tasmanbrug.

En die fietsroute-aanduidingen? Er hangen er wel tien. Waarom niet één ANWB-paddestoel?

Daarmee herstellen we het mooiste plekje van de stad weer enigszins in oude luister.

Zo. Dat was deel 1. Mocht u suggesties hebben over wat er mooi, maar ook vooral érg lelijk is aan onze buurt? Laat het me weten. Ga ik ook even kijken.

Franz. | 01-10-09| franz@lombok.nl omhoog