De kleine dadel
Toen mijn vrouw en ik net een half uurtje door de straten van New York liepen, dacht ik even: Lombok is voor watjes.
Ik bedoel, allemaal leuk en aardig, die culturen hier in onze wijk.
Maar vergeleken met New York zijn het er hier niet zo veel.
Daar komen echt alle volkeren van de wereld samen.
En dat gaat heel goed.
Iedereen is er gelijk.
En iedereen is er heel nietig.
Want door die wolkenkrabbers daar voel je je als mens wel heel klein.
Onbeduidend.
Natuurlijk zijn ze prachtig, al die hoge gebouwen.
Je weet niet waar je moet kijken.
Maar als je na een tijdje nekpijn hebt van het naar omhoog kijken, gaat je blik automatisch omlaag. Langzaam kijk je steeds vaker naar de vloer.
Want die hoogbouw maakt je nederig.
En zeker niet altijd gelukkiger. Doordat je door die hoogbouw wel erg vaak in de schaduw loopt.
Maar begrijp me niet verkeerd.
In New York hebben we ons uitstekend vermaakt.
Het is een mooie plek voor de honeymoon gebleken. Omdat we het rustig aan wilden doen, hebben we een paar dagen op een hop on/hop off-bus gereden. Zo konden we zonder veel te lopen alle bekende plekken van New York zien. Het is een hele ervaring om daar rond te toeren, tussen de gebouwen die je van de films al wel kent, maar die in het echt toch verrassen.
We zijn dan ook blij dat we er geweest zijn.
Maar ik zou er niet kunnen wonen.
Te hoog .Te druk. Te veel lawaai.
24 uur per dag hoor je geluiden.
Mensen, toeterende auto’s, loeiende sirenes.
Door die hoogbouw lijken de geluiden te weerkaatsen.
New York is niet alleen ‘the city that never sleeps’, maar ook de stad die toeristen nooit laat slapen.
Dan slaap ik toch liever in mijn bed.
Al zal ik wel blijven dromen over New York.
En blijven nagenieten.
Ondanks de drukte, de gebouwen en de geluiden is het een inspirerende stad.
Neem alleen al de bijnaam van Manhattan:
‘The Big Apple’.
Het is niet helemaal bekend waar deze bijnaam precies vandaan komt.
Men zegt dat het in de 19e eeuw gebruikt werd om er iets aanlokkelijks mee aan te duiden.
Manhattan was niet zomaar een appel.
Maar een grote appel.
Maar als Manhattan de grote appel is, wat zou dan een mooie bijnaam zijn voor Lombok?
In ieder geval niet iets groots, want dat past niet bij deze wijk.
De kleine appel dan?
Nee. Daarvoor zijn de verschillen tussen Lombok en Manhattan te groot.
Maar welke vrucht past dan bij Lombok?
Iets lekkers, denk ik. Iets moois.
Iets eigens.
Dat door de verschillende culturen van hier wordt gebruikt.
Als ik verder filosofeer, kom ik uit bij de dadel.
Lombok, de kleine dadel.
Dat klinkt aantrekkelijk, toch?
Al hoop ik niet dat de wijk zo druk wordt als in New York.
Maar wel dat Lombok net zo inspirerend wordt.
Voor veel mensen.
Bij mij is dat al het geval.
Ik denk dat er nog velen volgen.
Joost|7-6-10 | omhoog
|
|
