Wesley was hier
Een paar jaar geleden had ik een grote hekel aan Wesley Sneijder. Een arrogante (voet)bal, vond ik hem. Een vervelend ventje dat dacht dat hij de wereld had geschapen. En het allerergste vond ik nog wel dat hij Ajacied was. En een goede ook nog. Wat het voor een PSV-fan als ik alleen maar erger maakte.
Ik was dan ook blij dat hij in het buitenland ging voetballen. Ver weg. Ik irriteerde me nog wel eens aan zijn gedrag, bijvoorbeeld als hij met zijn Hummer de Oude Gracht blokkeerde omdat hij even iets moest kopen. Maar hij deed me minder meer. En dat hij in Madrid niet echt succesvol was, vond ik alleen maar fijn. Zie je wel, dacht ik, veel kapsones, maar weinig ballen.
Maar dat veranderde toen hij voor Inter Milaan ging voetballen.
Alles veranderde.
Zelfs mijn mening over hem.
Halfweg het WK merkte ik ineens dat ik voor hem aan het juichen was.
En vreemder nog, dat ik hem eigenlijk wel een aardige jongen vond. Nog steeds vol bravoure, maar wel op een aardige manier. Tijdens het WK was hij eerlijk voor de camera’s, grappig op de schoot van Jack van Gelder en ook nog een echte leider op het veld.
Hoe zou hij toch zo veranderd kunnen zijn?
Eerst dacht ik dat het aan zijn trainer José Mourinho lag. Maar dat lijkt me bij nader inzien sterk. Ik kan me nog wel indenken dat zo’n trainer goede adviezen geeft over hoe je met een bal moet omgaan. Maar over je karakter? Denk het niet.
Zal het dan komen door Yolanthe? Als ik haar zo bezig zie, kan ik me eerlijk gezegd niet voorstellen dat je van haar ineens zo verandert. Natuurlijk is ze heel knap en zo. En ze heeft een leuke lach. Maar vooral als er camera’s in de buurt zijn, vind ik haar een beetje nep. En ik kan me niet voorstellen dat Wesley door zo’n hoop nep ineens echt wordt.
Ik weet het, ik ben niet van haar leeftijd, en ze zal me waarschijnlijk een oude ... eh ... man vinden. Maar ja, ik ga toch maar op mijn eigen mening af. Want die ken ik immers het beste. Net zoals iedereen gebruik ik toch mijn eigen ervaringen en kaders om iets of iemand te beoordelen. En die gebruik ik dan ook om een mening te hebben over de metamorfose van Wesley. Als ik daarvoor een reden wil vinden, kan ik het beste bij mezelf te rade gaan. Wat zou ik nodig hebben om zo te veranderen?
En ineens besef ik dat ik zelf de laatste jaar ook wel veranderd ben.
En dat komt door - hoe kan het ook anders - Lombok.
Niet dat ik van een boertje van buiten ineens ben veranderd in een ontzettende multiculti yup, maar ik ben wel wat anders geworden. Opener, wellicht. Rustiger. Misschien niet op zo’n heftige manier als die Wesley, maar wel een beetje. En omdat bij zo’n ster alles groot, groter, grootst is, zal die verandering bij hem ook alleen maar groter zijn.
Dus moet dat wel de verklaring zijn:
Wesley was hier.
Volgens mij was het Utrechtse straatschoffie in de maanden rond zijn overgang naar Milaan in Lombok. Ik zie het al voor me dat hij met zijn Hummer in de Kanaalstraat rijdt (op een kussentje). Niet voor een speciale reden, maar om zo’n grote wagen aan de Lombokkers te showen. Eerst vindt hij het niet zo leuk in de Kanaalstraat – hier valt het immers niet op dat hij zijn wagen midden op de weg parkeert – maar als hij voor het stoplicht bij Kopi Susu stil moet staan, breekt er iets. Hij kijkt rond, en ziet al die verschillende culturen daar vreedzaam lopen, ziet die mooie gebouwen, en voelt de sfeer. Hij stapt pardoes uit, en laat Yolanthe even alleen in zijn auto. Wesley kijkt zijn ogen uit, voelt aan de muren, ruikt, ziet naast hem een wel erg open en vriendelijke café, en gaat Kopi Susu binnen. En daar raakt hij in gesprek met gewone mensen, die heel aardig tegen hem zijn. Daar is hij niet dé Wesley Sneijder, maar gewoon een aardige Utrechter. En dat is hij eigenlijk ook, een aardige Utrechter. Maar hij beseft dat hij dat veel te weinig laat zien. Hij realiseert zich dat hij te veel energie steekt in het verwaand zijn. In baasje spelen. In negatieve gevoelens. Maar hier op dit moment beseft hij dat hij moet veranderen om echt een goede voetballer en een gouden mens te zijn.
Meteen leert hij dat hij geen grote mond moet opzetten als mensen iets van hem vragen, maar dat hij dan nederig moet zijn. Zoals bij Kopi Susu, als een van de stralende medewerksters hem vriendelijk vraagt of hij zijn auto weer wil laten rijden. Wesley schrikt van zo’n directe vraag. Maar natuurlijk wil hij dat doen. Sterker nog, hij doet het meteen. Snel gaat hij weer naar buiten. Hij zegt heel hard sorry tegen de wachtenden in de bussen en auto’s achter zijn Hummer, en stapt zijn auto binnen. ‘Zei je sorry?’, reageert Yolanthe verbaasd, waarna ze hem vermanend wil toespreken. Maar dan ziet zij de schittering in zijn ogen, de brede lach, de waas van rust die zijn gezicht lichtjes bedekt, en ze bedenkt dat zo’n schittering, lach en rust het alleen maar goed doen in de bladen. Dus houdt ze wijselijk haar mond.
En de rest is geschiedenis.
Wesley speelt de sterren van de hemel tijdens het WK in Zuid-Afrika. Hij wordt vice-wereldkampioen, en trouwt met zijn Yolanthe.
Natuurlijk is het jammer dat hij met zijn collega-voetballers geen wereldkampioen is geworden. Misschien had hij tijdens de voorbereiding op het WK even naar Lombok moeten gaan. Of misschien had hij zijn teamgenoten een retourtje Lombok moeten aanbieden, in plaats van die magneetbandjes.
Maar ach, hij kan nog wel jaren mee als voetballer. Als hij de komende jaren hier gewoon elke maand naartoe rijdt, komt het gewoon goed.
En wordt Oranje alsnog wereldkampioen.
Joost|19-7-10 | omhoog
|
|
