Niet allemaal tegelijk
De GPS Tour Lombok heeft me veel aan het twijfelen gebracht. Eerst vorig jaar, toen deze Tour er al een paar maanden was. En afgelopen maand alweer.
Vorig jaar bleef ik net zo lang aarzelen totdat ik de tour niet meer kon lopen.
Niet dat ik twijfelde of die Tour wel leuk zou zijn.
Integendeel.
Ik vreesde dat deze Tour te leuk zou zijn.
En dat daarna alles in Lombok zou tegenvallen.
Maar toen een half jaar later de GPS Tour weer werd opgestart, waagde ik het wel. Ik ben immers weer wat langer in deze wijk, en laat me niet meer zo snel van slag brengen door al dat leuks hier.
Inmiddels hebben mijn vrouw en ik zo’n GPS-apparaat gehaald bij Kopi Susu, en hebben we ermee lekker door de wijk gelopen. En in de wijk gestaan, omdat het apparaat aangaf dat er op een plek weer wat interessants te zien en te beluisteren was.
Even twijfelde ik of ik het bij deze informatie zou moeten houden. Want hoe meer ik over deze Tour zou vertellen, hoe drukker het zou kunnen worden. En dat zou die hele Tour een stuk minder leuk maken. Stel je voor, op elke hoek een groepje mensen dat de doorgang blokkeert. Alleen omdat zij zich vergapen aan zo’n mooi filmpje uit dat handig apparaatje.
Maar goed, ik wil de Lombokkers geen onwijs leuk anderhalfuurtje – en een gezonde wandeling – onthouden. Laten we dus gewoon afspreken dat we niet allemaal tegelijk gaan GPS’en. We doen gewoon postcodegebied na postcodegebied. We beginnen bijvoorbeeld met 3531BP, dan 3531HH, dan 3531BC, dan 3531HH – tja, ik wil gewoon zo vaak mogelijk de wandeling kunnen lopen -, dan 3531BD enzovoort. Totdat heel Lombok deze wandeling heeft gelopen.
Misschien vraag je je af waarom die GPS Tour zo leuk is. Er zijn veel redenen voor. Laat ik er – na de vijf van de rommelmarkt – vijf noemen:
1. Leerzaam
Dat Lombok een eilandje is in Indonesië, wist ik nog wel. En ook wel waar het lag. Maar waar liggen die andere plekken waarvan de straten hun namen ontlenen? Wie zijn die pipo’s waarnaar weer andere straten zijn genoemd? En wat was trouwens de verhouding tussen Nederland, Nederlands-Indië en de Molukken? Ik had geen idee. Nu weet ik het wel, dankzij de filmpjes en duidelijke commentaren die op weloverwogen plekken te zien waren.
2. Humoristisch
Tijdens de wandeling viel er ook veel te lachen. Het verhaal van de Sapoerahof is al bekend, maar het blijft toch gniffelen als je dat straatnaambordje ziet. Maar ook om andere straten valt te lachen. Zoals de Johannes Camphuysstraat. Door het filmpje bij deze straat wordt duidelijk dat die Camphuys als gouverneur-generaal van Nederlands-Indië een softie was. Door deze informatie krijgt zo’n straat ook ineens een bijnaam. De watjesstraat. Een straat voor echte kerels en vrouwen, dat wel. Ze zijn tenslotte Lombokkers.
3. Ontdekkingstocht
De wandeling leidt niet alleen langs het Lombok dat zo’n 100 jaar geleden ontstond, maar ook door het nieuwere gedeelte van deze wijk. Zoals de Sapoerahof en omgeving. Daar was ik eerlijk gezegd nog niet geweest. Nu zag ik dat ook dit nieuwere gedeelte de moeite waard was en goed past bij het oudere deel. Door de GPS-tocht leerde ik mijn wijk weer wat beter kennen.
4. Kunstroute
Mij werd die zondag geleerd om goed te kijken. Bepaalde straten, bomen en gevels had ik nog nooit gezien. En op veel plekken bleek een kunstwerk te liggen, staan of hangen. En dan is er die ‘rare kist’ bij de Ouderijnbrug. Die had ik eigenlijk nog nooit goed bekeken. Maar nu weet ik het verhaal erachter, en ontdek ik steeds meer aan het kunstwerk. Nu weet ik dat het op het leven van Johannes Camphuys slaat, die wel een watje was maar veel onderzoek heeft gedaan en heeft laten doen naar dieren.
5. Rosmantisch
Tijdens de wandeling hadden we saampjes één GPS-apparaat en één koptelefoon tot onze beschikking. Als je het geluid op zijn hardst zet, kun je allebei het commentaar goed horen, zei de vriendelijke medewerker van Kopi Susu ons. Dus dat deden we dan maar. En ja, we konden het goed horen zo. Als er ten minste geen enkel ander geluid op de straat te horen was. Bij elke auto die voorbij kwam, leek het commentaar onverstaanbaar gefluister. Maar ach, als we onze hoofden zo dicht mogelijk bij elkaar hielden, ging het prima. Zeker als we nog wat kusjes uitwisselden, was dat helemaal niet erg. Ik kan me voorstellen dat voorbijgangers dit tafereeltje wel rosmantisch* hebben gevonden. En dat was het ook!
Ben je ook aan een vleugje romantiek toe? Wil je ook lachen en leren? Ga dan naar Kopi Susu, haal zo’n GPS-apparaatje op en wandel door de wijk. Maar wacht wel tot je aan de beurt bent.
* Dit woord is een bedenksel van een vriend. Het is een beetje spottend bedoeld, maar met een vleugje jaloezie.
Joost|9-8-10 | omhoog
|
|
