Stoplicht van Sint Antonius

vrijdag 13 april 2012 20:05

Door een baby sta je nog eens ergens bij stil. Zeker als OBFV. Dan zeggen ze wel dat het druk wordt met een kleine, maar in werkelijkheid houd je genoeg tijd over voor overpeinzingen en gedachtenspinsels. Nee, niet alleen als hij aan het slapen is. Maar ook gewoon in het centrum van de stad.
Op het fietspad.
Al stilstaand.
Voor het stoplicht.

Ach, stoplicht. Voor ik vader was, zei dat woord niets. Nou ja, niet als ik op de fiets reed. Verkeerslichten had ik natuurlijk wel opgemerkt. Maar je denkt toch niet dat ik aandacht schonk aan de kleur. Nee, daar keek ik niet naar. Goed uitkijken, en als het kon zo hard mogelijk doortrappen, dat was het devies. En dat ging altijd goed. O ja, ik heb af en toe wel zeer hard moeten remmen, of ik was blij dat de automobilist van rechts hetzelfde deed. Niet dat ik me veel van zo’n remmende wagen aantrok. De keer daarop liet ik het verkeerlicht weer het verkeerslicht, en had ik weer geen idee of het nou groen of rood was.

Tot ik vader werd. Ineens wil ik zo min mogelijk risico lopen. Zeker met een volle bakfiets, maar eigenlijk altijd. Want ik moet er niet aan denken dat ik die kleine misschien niet zou kunnen zien opgroeien. Dus ben ik ook op de fiets ineens een heer in het verkeer. En stop ik braaf voor een stoplicht. Sindsdien is er in Utrecht een wereld voor me open gegaan.

Nee, het leven is er zeker niet saaier op geworden, nu ik voor het stoplicht stop. Integendeel. Als stilstaande fietser ontdek ik vanalles op de weg. Zoals Nijntje, een meisje en een hartje. Of beter gezegd: een rood Nijntje, een rood meisje en een rood hartje.
De eerste keren dat ik in het centrum bij de verkeerslichten stopte, ontdekte ik dat een paar stoplichten geen rood rondje maar een rood figuurtje hebben. Een Nijntje, meisje of hartje. Op zich zijn het eenvoudige vormen, maar daardoor erg krachtig. Het Dick Bruna-effect, zeg maar. Al stilstaande heb ik met mijn mond open naar dat Nijntje staan kijken. Vervolgens werd ik even verblijd met een groen Nijntje. Maar ja, daar kon ik niet zo lang van genieten, omdat ik nou eenmaal geacht word bij groen door te fietsen.
Eigenlijk is het maar overbodig, zo’n leuk groen verkeerslicht, als je er toch niet van mag genieten. Maar dan zo’n rood licht. Geweldig! Dat moeten we overal in Utrecht doen. En zeker in Lombok.

Als je heel strikt naar Lombok en haar grenzen kijkt, dan staat er goed beschouwd hier maar één verkeerslicht. Op de Kanaalstraat, bij de kruising van de J.P. Coenstraat. Voordat ik pappa was, vond ik dat verkeerslicht maar straatvulling. Leuk hoor, die gekleurde lichtjes, maar niet de moeite waard om er bij stil te staan. Maar als fietsende vader stop ik er nu, bij rood. Al gaat dat niet van harte. Met Kopi Susu voor je en het bruisende gedeelte van de Kanaalstraat naast je is het wel heel saai stilstaan daar. Maar daar kan makkelijk iets aan gedaan worden. Door waar nu een rood rondje zit, iets leuks te plaatsen. Net zoals het stoplicht met Nijntje dus. Maar dan natuurlijk iets typisch voor de wijk. Maar dan moet het wel goed te vatten zijn in een makkelijk plaatje. Multicultureel valt daardoor af. Kopi Susu ook. Het Geldmuseum? Tja, goed beschouwd is dat net geen Lombok.
Maar wat moet er dan wel op het stoplicht komen?

Toen ik afgelopen donderdag in de trein van Amsterdam naar Utrecht zat, wist ik het. Ik keek uit het raam, en zag van verre waar Lombok lag. Dankzij de kerktoren van de Sint Antonius van Paduakerk. Ik zag die karakteristieke toren, en wist meteen, die moet op het stoplicht.
Het zal een prachtig verkeerslicht worden, waar ik graag voor stop. Een verkeerslicht dat ook uitnodigt om je hoofd om te draaien, zodat je de echte Antoniuskerk ziet. Een mooi gebouw, genoemd naar de heilige van verloren voorwerpen, vrouwen en kinderen, armen, bakkers, mijnwerkers, het huwelijk, reizigers en verliefden, om maar een paar beschermde groepen te noemen. Een mooi lijstje, waar een groep meer of minder vast niet uitmaakt. En daarom nog eentje: de heilige van de fietsende vaders. Door dat fraaie stoplicht, blijf ik daar braaf wachten. En beschermt de heilige Antonius me tegen risico’s in het verkeer.

- Joost Mangnus