Architectenkeus geen eenvoudige zaak

Wat voor het hele renovatiegebied geldt, is zeker ook van toepassing op blok 3 van de Abel Tasmanstraat: een lange adem is onontbeerlijk. Het is immers het laatste blok in de rij. Zoals zoveel zaken in het leven heeft dat voors en tegens.

Ze woont er nog maar anderhalf jaar, maar inmiddels is Lombok al helemaal haar wijk. ‘In die korte tijd is de buurt trouwens met sprongen vooruit gegaan, je ziet het echt opknappen,’ aldus Sigrid Hettinga, Friezin, bedrijfskundige en lid van het planteam Abel Tasmanstraat 3.

Een nadeel van de staartpositie van dit blok is dat veel mensen toch vast op eigen houtje hun huis hebben opgeknapt wat het enthousiasme om aan het project mee te doen enigszins lijkt te temperen. Voordeel is daarentegen dat juist dit blok optimaal kan profiteren van de ervaringen elders. Sigrid Hettinga: ‘Niet alleen van andere planteams, maar bijvoorbeeld ook van onze projectleider. Hij kent inmiddels alle architecten en aannemers, hij weet waar de valkuilen zitten en waar je op moet letten. Anderzijds laat hij ons wel steeds de keuze.’
Anders dan in veel andere blokken was de keus voor een architect geen eenvoudige zaak en vergde veel discussie. Pikant detail: als huurder had Sigrid Hettinga geen stemrecht. ‘Maar natuurlijk heb ik mijn mening wel laten horen.’
Het werd uiteindelijk architectenbureau Puur. ‘Alle architecten zijn technisch voldoende onderlegd, maar wat mij in hen aansprak was vooral hun sterke communicatieve vaardigheden. Dat is toch prettig bij mensen die zo nadrukkelijk in je huis komen.’

Huurder | Maar wat doet een huurder eigenlijk in een planteam? Sigrid Hettinga: ‘Mijn directe belang is misschien niet zo duidelijk, want op zich woon ik prima en ik hoef geen investeringen te doen, maar ik vind het heel interessant om zoiets mee te maken.’
De deelname aan het project kan in blok 3 overigens nog wel iets groter. ‘Eerlijk gezegd moet ik mijn eigen huisbaas ook nog over de streep zien te trekken.’ Een groter aantal deelnemers biedt niet alleen prijsvoordelen, het is ook beter voor het straatbeeld, vindt Sigrid Hettinga. ‘Vanuit mijn raam kijk ik precies de Van Diemenstraat in. Dan zie je al die mooie witte goten, en opeens twee donkere ertussen. Dat is dan toch jammer.’

Als alles goed gaat kunnen volgend voorjaar de bouwvakkers daadwerkelijk aan de slag in dit laatste stukje Abel Tasmanstraat. En tegen die tijd zelf misschien ook een huis kopen? Sigrid Hettinga: ‘Ik kijk wel eens rond, maar dit is eigenlijk zo’n leuke plek, met ’s ochtends zon op m’n balkonnetje aan de voorkant en ’s avonds achter. Het zal niet meevallen om iets vergelijkbaars te vinden.’
Al dat gerenoveer heeft voor autobezitters trouwens ook een minpuntje. ‘Omdat de prijzen stijgen komen hier steeds meer tweeverdieners wonen, met allebei een auto. Zeker als je hier rond etenstijd komt, moet je vaak een paar rondjes rijden voor je een plekje vindt.’

Bureau Movement | Chris Bos | 13-03-02