De Kanaalstraat en Saladebouwen

Minderwaardigheidscomplex? Niet te stillen honger, maar weinig geld? En af en toe ook zo’n zin je eens lekker onder huisvrouwen te begeven? Columniste en studente journalistiek Samira el Kandousi (23) wijst de weg.

Advies voor studentes met een minderwaardigheidscomplex: ga naar de Kanaalstraat! Mannen lachen hun tanden bloot, kijken je fluitend na en als het een béétje meezit wordt je nog achtervolgd door een man in een auto ook, zegt Samira met een grijns om haar mond. Je gaat met een rotgevoel de straat op, maar fluitend naar huis zeg maar. Want je bent wél aantrekkelijk!
En, túúrlijk, de Kanaalstraat is ook om heel andere redenen een favoriet plekje van Samira. Je vindt er bijvoorbeeld ovenvers brood voor bijna niks (50 eurocentjes). Bij bakkeij Hicret krijg je van de eigenaar een paraplu te leen als het regent, weet ze uit eigen ervaring. (Zie ook film)

Ach die Kanaalstraat! Perfecte plek voor de allerroodste tomaten, de sappigste gamba’s, het grootste assortiment aan hoofddoekjes én het meest blinkende goud. Samira wordt een beetje opgewonden van al die armbanden, ringen en oorbellen in de etalages. “Waarom heb ik geen man die dat voor me kan kopen! Gauw doorlopen, of ik ga heel erg kwijlen.”

Op weg naar Samira’s tweede favoriete plekje lopen we even binnen bij dameskapsalon Fajr aan de J.A. de Genestetstraat. Daar krijgt ze van eigenaresse Najia op haar lazer omdat ze pas langsliep zonder te groeten. Zal ze nooit meer doen, belooft Samira terwijl ze Najia een zoen geeft, want ze houdt de kapster die zo vakkundig de krullen uit heur haar haalt gráág te vriend.

We wandelen naar het bruisende winkelhart van Nederland. Lelijk, dat Hoog Catharijne? Nee hoor, zegt Samira. “Het is m’n favoriete hangplek. Handen in m’n zakken en blik op gevaarlijk. Handig ook dat het overdekt is. Blijft m’n haar droog als het regent.” In de V&D nemen we resoluut de roltrap naar de hoogste etage, komt Samira graag. Waarom? Beetje voor het uitzicht over de stad, maar vooral voor de overheerlijke saladebar. Net zo vers als de groenten op de Kanaalstraat, zegt ze. En ook hartstikke goedkoop. Als je de saladebouw-techniek van Samira toepast, tenminste. Ze doet het even voor. Men neme een bordje en gooit er net zoveel op als er oppast. En dan heb je héél veel salade voor drie euro vijftig. Een complete maaltijd, eigenlijk.
De V&D mevrouw achter de saladebar slaat de saladebouwtechnieken van Samira ondertussen een beetje misprijzend gade. Ziet ze veel te vaak: van die mensen die hun bordje volbouwen en dan de helft weggooien. Maar dat doet Samira niet, belooft Samira. “Ik eet het op tot het allerlaatste sesamzaadje.”


Fragment uit UN | Utrecht voor beginners | Patrick Pouw | 12-08-03