Verbijsterd

Met verbijstering las ik dat op de Laan van Nieuw guinea een meisje is verkracht en beroofd.

Zie politieberichten 4/9/04: Utrechtse op Laan van Nieuw Guinea beroofd en verkracht

Dit meisje is voor haar rest van haar leven getekend, was waarschijnlijk met enthousiasme hier in Lombok op kamers gegaan, had net haar kamer ingericht, begon vrienden te maken en begon met veel gretigheid en zin aan een studie. Die gretigheid en zin zijn nu waarschijnlijk voor lang de grond in geboord.

Ze ontwijkt nog jaren lang de plek des onheils, vermijd Lombok misschien, gaat wel elders wonen. Nog jarenlang kijkt ze mensen op straat zoekend aan, denkt in veel gezichten het gezicht van haar belager te herkennen, een stem achter haar op het terras doet haar schrikken, is dat de stem.... Ik hoop voor haar van ganser harte dat ze er over heen komt, dat mensen in haar omgeving begrip kunnen tonen voor de verandering in haar leven en gedrag misschien, ik hoop............
Ach wat een klootzak (mag dat hier op Lombox?) die vent.

Dit roept emoties bij me op. Was ik daar maar die nacht geweest. Dan had ik wat kunnen doen, door luid te schreeuwen was erger dan misschien voorkomen.
Nu loop ik met het idee om met regelmaat in het begin van de nacht met een digitale camera en fluit op pad te gaan. Ik wil herhaling voorkomen, misschien gebeurt er een heel jaar niets en is het allemaal wel voor niets. Maar is het dan wel voor niets? Zonder dat je het beseft kan je aanwezigheid iemand hinderen in het uitvoeren van bizarre ideeen, je geeft andere eenzame weggebruiker het idee dat ze niet alleen zijn en dus een veilig gevoel (al moet je er natuurlijk niet vlak achter gaan lopen of fietsen), dat is al veel waard. Bovendien wijst de praktijk uit dat een verkrachter bij "succes", erg in de verleiding komt om zijn daad te herhalen.

Maar ja, voor mij is dit plan natuurlijk ook hachelijk in geval van nood, misschien dat er iemand zin heeft om een duo te vormen? Reacties naar: info@lombox.nl

Dirk Gras

LomboX |06-09-2004